Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΒΟΤΑΝΑ ΙΙ

Μάκα (lepidium meyenii)


Η Μάκα (lepidium meyenii) είναι ρίζωμα σε σχήμα πατάτας που ευδοκιμεί σε μεγάλα υψόμετρα (4.100- 4.500m.) και σε συνθήκες (φτωχό έδαφος, ψυχρό κλίμα) στις οποίες τα περισσότερα φυτά δεν μπορούν να αναπτυχθούν. Η Μάκα φύεται μόνο στις Περουβιανές Άνδεις και για 2.000 χρόνια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βότανα στο τόπο καταγωγής της.
Τα οφέλη στην υγεία του Μaca ήταν γνωστά προ αμνημονεύτων χρόνων, ακόμη και πριν από την κατοχή του Περού από τους Ισπανούς. Οι Ισπανοί χρησιμοποιούσαν το βότανο Maca από τον 16ο αιώνα για πολλούς λόγους υγείας.
Συστατικά
Αποτελείται από 59% υδατάνθρακες, 10,2% πρωτεΐνες, 2,2% λιπίδια, νερό και διάφορες αρωματικές ουσίες.
Είναι πλούσιο σε πολύτιμα διατροφικά στοιχεία όπως:
• Βιταμίνες: Β1, Β2, Β12, C, E
• Μέταλλα: σίδηρο, μαγνήσιο, ασβέστιο, ψευδάργυρο, ιώδιο, νάτριο, χαλκό, πυρίτιο και μαγγάνιο
• Λιπαρά οξέα: λινολεϊκό οξύ, παλμιτικό οξύ, ολεϊκό οξύ
Το Maca περιέχει macamides και macaenes, οι οποίες είναι άμεσα υπεύθυνες της αποτελεσματικότητας του maca για την ενίσχυση της λίμπιντο. Είναι μια από τις καλύτερες πηγές φυσικών στερολών όπως: sitosterol, stigmasterol, ergosterol, ergostadienol, campesterol. Επίσης περιέχει αμινοξέα, σαπωνίνες, αλκαλοειδή κλπ. Είναι ένα από τα ελάχιστα φυτά που έχουν βιολογικές ενεργές αρωματικές isothiocynates, ιδίως της ομάδας p-methoxybenzyl που είναι υπεύθυνες για τις θαυμάσιες αφροδισιακές του ιδιότητες και glucosinolates που βοηθούν πολύ στη γονιμότητα.

Θεραπευτικές ιδιότητες
Έρευνες σε Ευρώπη και Αμερική υποστηρίζουν ότι το Maca:

 Αυξάνει τη γενετήσια ορμή (Libido)
Το Maca είναι γνωστό επιστημονικά ως Lepidiun meyenii και εθεωρείτο ιερό από τους Ίνκας. Οι πολεμιστές Ίνκας έπαιρναν το βότανο Μaca πριν πάνε στην μάχη για να έχουν έντονη σωματική δραστηριότητα. Ωστόσο, συνειδητοποίησαν ότι το βότανο δημιουργούσε παράλληλα αυξημένη λίμπιντο, σε τέτοιο βαθμό ώστε ήταν απαγορευμένη η χρήση του Maca εκτός από τις μάχες, για την προστασία των γυναικών και παιδιών από τις σεξουαλικές τους παρορμήσεις.
Το Maca είναι πολυσυζητημένο στον Δυτικό κόσμο, λόγω της αποτελεσματικότητας για την αποκατάσταση της σεξουαλικής ευεξίας. Σε ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία χορηγήθηκε Μaca (αντί των συνθετικών φαρμάκων που μπορεί να προκαλέσουν δυσμενείς επιπτώσεις) και οι περισσότεροι από αυτούς επιβεβαίωσαν την αποτελεσματικότητα του.

Ανεβάζει τα επίπεδα ενέργειας - Βελτιώνει τη ζωτικότητα και αντοχή
Η Μάκα ανήκει στη κατηγορία των Superfoods καθώς είναι μία πραγματική «φαρμακαποθήκη» της φύσης. Η τονωτική δράση της οφείλεται στη πληθώρα βιταμινών, οξέων και μεταλλικών στοιχείων που περιέχει. Χρησιμοποιείται από αθλητές για αύξηση της αντοχής και βελτίωση των επιδόσεων.

Βοηθά όσους έχουν δυσλειτουργία στύσης
Χρησιμοποιείται κυρίως ως τονωτικό του οργανισμού και για την αντιμετώπιση προβλημάτων στυτικής δυσλειτουργίας. Ως «αφροδισιακό», η Μάκα αποκαλείται από πολλούς και «Viagra της φύσης».

 Αυξάνει τον αριθμό σπερματοζωαρίων και βοηθά στη γονιμότητα
Πέρα από τη βελτίωση της λίμπιντο, το Μaca έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό για την αύξηση της παραγωγής και της κινητικότητας του σπέρματος. Το περιεχόμενο των γλυκοζινολικών αλάτων του Μaca φέρεται να είναι υπεύθυνο για τη βελτίωση της γονιμότητας.

Ανακουφίζει από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης
Το Maca είναι γνωστό για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης όπως εξάψεις, κόπωση, ακόμη και ορμονικών προβλημάτων στις γυναίκες. Το Maca βοηθά στην ελαχιστοποίηση των διακυμάνσεων της διάθεσης και τη μείωση των διαφόρων εμμηνοπαυσιακών συμπτωμάτων.

Σταθεροποιεί τις σωματικές λειτουργίες
Το Maca μπορεί να έχει προσδιοριστεί ως ενισχυτής της λίμπιντο και της σεξουαλικής διάθεσης, αλλά επιστημονικά προσδιορίστηκε ως το βότανο που βοηθά στην σταθεροποίηση και την επίτευξη της ισορροπίας των λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος. Αυτό σημαίνει ότι αν το σώμα σας πρέπει να μειώσει ή να αυξήσει την αρτηριακή σας πίεση για τη ρύθμιση πχ. της λίμπιντο τότε θα εκτελέσει τις λειτουργίες που απαιτούνται για να κάνει ακριβώς αυτό.

Ρυθμίζει το ενδοκρινικό σύστημα
Το Maca είναι ένα ισχυρό βότανο που μπορεί να ρυθμίσει το ενδοκρινικό σύστημα, το οποίο αποτελείται από αδένες που παράγουν ορμόνες απαραίτητες για βασικές λειτουργίες σώμα. Το βότανο Μaca έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό για την αύξηση των επιπέδων ενέργειας, ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη και την τόνωση στις μεταβολικές λειτουργίες. Τα θρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στα Μaca ενθαρρύνουν την παραγωγή των ορμονών.

Υποστηρίζει τα επινεφρίδια
Το Maca είναι ένας προσαρμοστής – εξισσοροπιστής και ως εκ τούτου συμβάλλει στη διατήρηση της υγείας του σώματος.
Το ασβέστιο, τα λιπαρά οξέα και οι βιταμίνες Β1, Β2, Β12 ενισχύουν στη διαδικασία της πέψης. Από την άλλη πλευρά, το αλκαλικό περιεχόμενο του maca βοηθά το σώμα να αφομοιώσει όλα τα θρεπτικά συστατικά.

Βοηθά στους αδένες
Το Maca περιέχει αλκαλοειδή που ενεργούν στον αδένα της υπόφυσης, ο οποίος είναι αρμόδιος για την ισορροπία των αδένων.
Η βιταμίνη C που περιέχει το maca ενισχύει επίσης τις λειτουργίες του θύμου αδένα.

Βοηθά στην καταπολέμηση του καρκίνου
Το βότανο maca περιέχει γλυκοζινόλη και ίνες που βοηθούν στην πρόληψη ορισμένων μορφών καρκίνου. Επίσης βοηθά στη μείωση των πιθανοτήτων εμφάνισης ραχιτισμού και άλλων παθήσεων των οστών.

Ανακουφίζει από τον πόνο
Το Maca περιέχει terpenoids και σαπωνίνες που της δίνει τη δυνατότητα να ανακουφίσει από τον πόνο και να λειτουργεί ως αναλγητικό και ηρεμιστικό, όχι μόνο με ένα συγκεκριμένο όργανο, αλλά γενικά.

Πόσο ασφαλές είναι το Maca;
Το Maca έχει χρησιμοποιηθεί από τους Περουβιανούς ήδη από τα μέσα του 15ου αιώνα, ως μέρος της καθημερινής τους διατροφής. Η ρίζα maca μεγαλώνει σε περιοχές που είναι τουλάχιστον 12.000 πόδια πάνω από την θάλασσα. Σε αντίθεση με άλλα βότανα που μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις όταν χρησιμοποιείται καταχρηστικά, το maca δεν έχει αντενδείξεις ή τοξικότητα.
Δεν θεωρείται βότανο, αλλά ένα τρόφιμο. Το γεγονός ότι έχει ένα μέρος της καθημερινής διατροφής στο Περού το καθιστά ασφαλές για κατανάλωση. Οι ερευνητές συμφωνούν, ότι διαθέτει ένα δυναμικό χαμηλής τοξικότητας λαμβάνοντας υπόψη τη μακροπρόθεσμη χρήση ως τροφίμου.
Η ρίζα maca θεωρείται τόσο ασφαλής που δεν υπάρχει απαγόρευση για να χρησιμοποιείται ακόμη και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης..

 

Ρόφημα: Προσθέστε 1 κουταλάκι της ρίζας σε σκόνη σε μία κούπα λ.χ. καφέ ή χυμού (ή και στο γιαούρτι σας). Η μέγιστη δοσολογία για τη Μακα ορίζεται στα 5,0gr ημερησίως. Ξεκινήστε με χαμηλή δόση (1-2,0gr για 2 τουλάχιστον εβδομάδες) και να την αυξήσετε σταδιακά (μέχρι 4,0gr την τέταρτη εβδομάδα).


Μαραπουάμα ή Muira Puama

(Ptychopetalum olacoides)


Το Μαραπουάμα ή Muira Puama (Ptychopetalum olacoides) είναι ένα μικρό δέντρο του Αμαζονίου (Βραζιλία) το οποίο αποκαλείται από τους ιθαγενείς και «δέντρο της δύναμης». Ως βότανο έχει μακρά ιστορία χρήσης στην Αγγλία. Χρήσιμα τμήματα του φυτού είναι ο φλοιός και η ρίζα του.
Χρησιμοποιείται κυρίως ως αφροδισιακό και για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Παρά τη μακρόχρονη ιστορία του (ειδικά στην Αγγλία όπου και περιλαμβάνεται στα επίσημα βότανα), το Μαραπουάμα δεν έχει μελετηθεί συστηματικά. Η πιο αξιόπιστη έρευνα (δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Natural Medicine το Νοέμβριο του 1994) ανήκει στον Dr. Jacques Waynberg, διακεκριμένο κλινικό σεξολόγο, που μελέτησε στη Γαλλία τα αποτελέσματα της χορήγησης σε 262 άνδρες με προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας. Τα αποτελέσματα ήταν πολύ θετικά καθώς 62% των ανδρών δήλωσε σημαντική βελτίωση. Δεύτερη έρευνα με 100 άνδρες (από τον ίδιο ερευνητή) το 2.000 έδειξε ακόμη πιο θετικά αποτελέσματα καθώς 90% των ανδρών δήλωσε σημαντική βελτίωση. Τα ενεργά συστατικά του Μαραπουαμα που οδηγούν σε αύξηση της Libido (σε άνδρες και γυναίκες) και στην αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας δεν είναι απολύτως γνωστά. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν πως υπεύθυνες είναι οι φυτοστερόλες που περιέχει το βότανο (μάλλον απίθανο), ενώ άλλοι θεωρούν πως η αποτελεσματικότητα του Μαραπουαμα οφείλεται στην δράση του ως αγχογόνο (έτσι μπορεί ίσως να εξηγηθεί η τονωτική του δράση στο νευρικό σύστημα και η προσωρινή βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος).
Το Μαραπουαμα θεωρείται βότανο που βελτιώνει τη σεξουαλική ζωή εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν και η δράση του δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη η «επιβίωση» του (ως αφροδισιακού), μέχρι σήμερα, και η διαρκής παγκόσμια αύξηση της κατανάλωσης του είναι εντυπωσιακά στοιχεία. 



Το Μαραπουάμα δεν έχει νόημα να καταναλώνεται σε σκόνη ή χάπια καθώς κάποια από τα συστατικά του δεν διαλύονται στο νερό ή από τα οξέα του στομάχου. Πρέπει να παρασκευαστεί με το δύσκολο παραδοσιακό τρόπο ως βάμμα : Τοποθετήστε 1 μέρος βοτάνου σε 4 μέρη Αλκοόλ (π.χ. Vodka ή ρούμι) και αποθηκεύστε σε σκοτεινό μέρος για 10-14 μέρες, αναταράσσοντας το δοχείο κάθε 1-2 μέρες. Σουρώνετε με τουλουπάνι το βάμμα σε καθαρό σκουρόχρωμο γυάλινο μπουκάλι και το φυλάσσετε σε σκοτεινό δροσερό μέρος για δύο χρόνια.


Νταμιάνα (Turnera diffusa)



Η Νταμιάνα (Turnera diffusa) είναι ένας μικρός θάμνος που ευδοκιμεί στη Κεντρική και Νότια Αμερική, το Μεξικό και την Καραϊβική. Οι καρποί της έχουν τη γεύση σύκου, ενώ τα μικρά κίτρινα άνθη της είναι πολύ αρωματικά (το άρωμα τους θυμίζει το χαμομήλι).
Αναγνωρίζεται κυρίως ως φυσικό διεγερτικό σεξουαλική, ΧΩΡΙΣ τοξικότητα. Στο ύψος του φτάνει μέχρι τα 60 εκατοστά και τα χρήσιμα μέρη του είναι τα αποξηραμένα εναέρια τμήματα. 
H χρήση της Νταμιάνας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Οι Mayas και οι Aztecs χρησιμοποιούσαν την Νταμιάνα ως γενικό τονωτικό του σώματος. Στην γλώσσα των Mayas, η Νταμιάνα ονομαζόταν mis kok - μεταφράζεται ως «σκούπα του άσθματος». Οι αυτόχθονες της Αμερικάνικης Ηπείρου συνήθιζαν να πίνουν τσάι από φύλλα Νταμιάνας, καθώς θεωρούσαν πως το φυτό είχε έντονες αφροδισιακές ιδιότητες. Κάποιες φυλές Ινδιάνων συνήθιζαν να καίνε φύλλα Νταμιάνας στη κεντρική φωτιά του καταυλισμού, προκειμένου να προωθήσουν την «ερωτική διάθεση» μεταξύ των νεαρών μελών της φυλής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που φέρεται να «παρατήρησε» και να κατέγραψε τις αφροδισιακές ιδιότητες της Νταμιάνας (1699), είναι ο Jesus Maria de Slavatierra - ένας Ισπανός ιεραπόστολος που υπηρέτησε στο Βόρειο Μεξικό.
Θεραπευτικές Ιδιότητες: Η νταμιάνα θεωρείται ότι κατέχει καταπραϋντικές, ήπια καθαρτικές και αφροδισιακές ιδιότητες. Έχει χρησιμοποιηθεί στην κατάθλιψη, στη νευρική δυσπεψία, στη δυσκοιλιότητα, στη συνουσιακή ανεπάρκεια και ειδικότερα στην αγχώδη νεύρωση με κυρίαρχο τον σεξουαλικό παράγοντα. Έχει διουρητικές ιδιότητες καθώς τονώνει τα νεφρά.


Παραδοσιακά η Νταμιάνα χρησιμοποιείται ως αφροδισιακό. Θεωρείται πως αντιμετωπίζει την στυτική δυσλειτουργία και πως αυξάνει τη σεξουαλική ορμή τόσο στους άνδρες, όσο και τις γυναίκες. Αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις σχετικά με την ιδιότητα αυτή της Νταμιάνας (λ.χ. η εύρεση y-cadineneand και 1,8-cineole, συστατικών που θεωρείται πως ευνοούν την παραγωγή τεστοστερόνης), εντούτοις δεν υπάρχουν συστηματικές κλινικές έρευνες που να τεκμηριώνουν αυτή την άποψη. Οι έρευνες έχουν γίνει κυρίως πάνω σε πειραματόζωα (αρουραίους), στις οποίες πραγματικά φάνηκε πως η Νταμιάνα αυξάνει τη σεξουαλική διάθεση και των δύο φύλων.
Σας προτείνουμε στη περίπτωση αυτή, να δείτε και τις ιδιότητες του βοτάνου
Μαραπουάμα.

Αφέψημα: Προσθέστε ένα κουταλάκι αποξηραμένων φύλλων σε μία κούπα νερό που έχετε βράσει (μέχρι 3 φορές την ημέρα). Η χρήση της Νταμιάνας δεν έχει αναφερθεί να έχει παρενέργειες και θεωρείται πως μπορεί να καταναλωθεί για μακρύτερα χρονικά διαστήματα.


Πιπερόριζα - Ginger (Zingiber officinalis)


Η πιπερόριζα ή τζίντζερ (παλαιότερη ελληνική ονομασία ζιγγίβερη ή ζιγίβερις είναι η ρίζα του φυτού Zingiber officinalis (Ζιγγίβερις η φαρμακευτική) η οποία χρησιμοποιείται στην ιατρική αλλά και ως μπαχαρικό στο φαγητό ή ως εξωτική λιχουδιά. Το είδος αυτό δίνει το όνομα στην ομάδα φυτών Zingiberaceae, την  ίδια δηλαδή όπου ανήκει και το  κάρδαμο, η galanga και ο κουρκουμάς.

Δυνατό αφροδισιακό
Το τζίντζερ έχει χρησιμοποιηθεί ως ένα ισχυρό αφροδισιακό για χιλιάδες χρόνια. Έχει την ικανότητα να αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος και είναι εξαιρετικά εφιδρωτικό, με αποτέλεσμα να έχει αφροδισιακές ιδιότητες. Μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι μπορεί να διεγείρει και να προκαλέσει σεξουαλική επιθυμία και να αυξήσει τα επίπεδα της λίμπιντο τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες.


Έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στην Πιπερόριζα σε προηγούμενο άρθρο.

 

Τριγωνέλλα (Trigonella foenum-graecum)


Η Τριγωνελλα (Trigonella foenum-graecum) είναι γνωστή με τις ονομασίες τριγωνίσκος, τήλι, ντηλιλίνα, ντοντιλίνα, στροφύλι, μοσχοσίταρο, τσιμένι.
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούμε τους σπόρους και τα επίγεια τμήματα. Σε μορφή σκόνης χρησιμοποιείται και ως μπαχαρικό. Στην Κίνα χρησιμοποιούν τους σπόρους και την σκόνη του φυτού, τα οποία θεωρούν αφροδισιακά και θερμαντικά για τα νεφρά και τα αναπαραγωγικά όργανα. Αυτό ίσως οφείλεται στις στεροειδείς σαπωνίνες που περιέχουν οι σπόροι και κατά συνέπεια η αλεσμένη σκόνη τους που μοιάζουν πολύ με τις ανθρώπινες σεξουαλικές ορμόνες.
Οι σπόροι της τριγωνέλλας περιέχουν εκτός από τις στεροειδείς σαπωνίνες (κυρίως διοσγενίνη ), 30% κολλώδεις ουσίες (πολυσακχαρίτης γαλακτομαννάνης), 20% πρωτεΐνες, χολήνινη, αλκαλοειδή, 8% έλαια, ασβέστιο, κάλιο, σίδηρο και βιταμίνες Α, Β και C.

Μεγάλη θρεπτική αξία
Οι σπόροι της τριγωνέλλας είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνες, μέταλλα, βιταμίνες και φυτοθρεπτικά συστατικά. Είναι μια πλούσια πηγή χολίνης, διοσγενίνης και τιγογενίνης. Περιέχει επίσης ένα ευρύ φάσμα μετάλλων όπως, χαλκό, σίδηρο, μαγνήσιο και μαγγάνιο.

Για το στήθος
Είναι το όνειρο κάθε γυναίκας να βρει μια φυσική λύση που θα κάνει το στήθος της να φαίνεται μεγαλύτερο και την μέση της πιο λεπτή.
Αν και ακούγεται απίστευτο, η τριγωνέλλα μπορεί να διεγείρει την αύξηση του μαστού στις γυναίκες επειδή περιέχει φυτοοιστρογόνα, τα οποία επηρεάζουν την ανάπτυξη των μαστών και την κατακράτηση νερού στους ιστούς. Μπορείτε, είτε να κάνετε μασάζ το στήθος σας, είτε και να την πιείτε ως τσάι.
Για μασάζ του μαστού, αγοράστε σπόρους τριγωνέλλας σε οποιοδήποτε μαγαζί με φυτικά προϊόντα. Μουλιάστε τους σπόρους σε νερό όλη τη νύχτα. Το πρωί, κάντε μασάζ το στήθος σας με το νερό αυτό.
Για το τσάι, βάλτε δύο κουταλάκια του γλυκού από σπόρους τριγωνέλλας σε 2 λίτρα νερό. Φέρτε το νερό σε σημείο βρασμού, σκεπάστε και αφήστε το για 20 λεπτά, ανακατεύοντας κατά διαστήματα. Στραγγίξτε το. Προαιρετικά, μπορείτε να προσθέσετε λίγο μέλι και φρέσκο λεμόνι για να κάνετε τη γεύση πιο ευχάριστη. Πιείτε το πολύ δύο φλιτζάνια την ημέρα.



Θεραπευτικές ιδιότητες
Αυτός ο πολύτιμος σπόρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Η Δυτική βοτανολογία το χρησιμοποιεί ως τσάι για την αποβολή της περίσσειας βλέννας από τα ιγμόρεια, το λαιμό και το στήθος.
Η τριγωνέλλα ως σκόνη δρα ως καθαρτικό, λιπαίνει το έντερο, και μειώνει τον πυρετό.. Η τριγωνέλλα προάγει την παραγωγή γάλακτος στους μαστούς σε θηλάζουσες μητέρες. Είναι καλό για τα μάτια και για φλεγμονές και διαταραχές των πνευμόνων.
Το βότανο δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, τονωτικό και γαλακταγωγό. Είναι χρήσιμο για την τοπική θεραπεία και τη μείωση της φλεγμονής σε καταστάσεις όπως τραύματα, ερεθισμένες πληγές, συρίγγια και όγκοι.
Η τριγωνέλλα είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για ορισμένα ζητήματα υγείας όπως ο διαβήτης και η υψηλή χοληστερόλη.
Λόγω του αμινοξέος 4-υδροξυ-ισολευκίνη που περιέχει, η οποία ελέγχει την απελευθέρωση της ινσουλίνης, η τριγωνέλλα αποκαθιστά την ισορροπία των επιπέδων σακχάρου και στους δύο τύπους διαβήτη (1 και 2). Η σύγχρονη έρευνα υποστηρίζει επίσης την παραδοσιακή χρήση της τριγωνέλλας στη μείωση και τον έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, ένας μέσος όρος 50 γρ. πρόσληψης τριγωνέλλας την ημέρα, οδηγεί σε 30% βελτίωση μέσα σε 10 ημέρες.
Επίσης, η τριγωνέλλα είναι πολύτιμη για τις καρδιαγγειακές ασθένειες, επειδή μειώνει τα επίπεδα της χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων και βοηθά στην προστασία έναντι της αθηροσκλήρωσης. Για την αντιμετώπιση των καρδιαγγειακών ζητημάτων, η συνιστώμενη δόση είναι 10-20 γρ. την ημέρα.
Ένα εξαιρετικό τονωτικό για την πέψη

Αφέψημα: Σιγοβράζουμε 10γρ σπόρους σε ένα φλιτζάνι νερό για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε τρεις φορές την ημέρα. Τα αποτελέσματα της χρήσης του βοτάνου εμφανίζονται γρήγορα, η όρεξη στους ασθενείς μεγαλώνει και σε λίγο χρονικό διάστημα αισθάνονται εκπληκτική ευεξία και ζωντάνια.
Δεν το λαμβάνουμε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης γιατί δρα διεγερτικά στη μήτρα.


Τριόλι ή τριβόλι ή πεντάξυλο (Tribulus terrestis)


Στα παλιά τα χρόνια για την αντιμετώπιση διαφόρων παθήσεων, ακόμη και για τη βελτίωση των σεξουαλικών επιδόσεων, επιστρατεύονταν οι γητευτές και οι λαϊκοί θεραπευτές, που με τα διάφορα ξόρκια και χαϊμαλιά τους κατάφερναν ή να λύσουν το πρόβλημα της σεξουαλικότητας ή να αποθαρρύνουν τους «ασθενείς» σε τέτοιο βαθμό, ώστε τους οδηγούσαν σε παραίτηση από την προσπάθεια θεραπείας τους!
Αυτά συνέβαιναν μέχρις ότου ανακαλύφθηκε το «θαυματουργό χάπι», το Βιάγκρα. Πολλά έχουν λεχθεί για τις θαυματουργές επενέργειές του αλλά και πολύ λίγα για τις παρενέργειές του. Πολύ λίγοι θάνατοι έχουν αποδοθεί στη χρήση του, οι περισσότεροι έχουν αποσιωπηθεί ή αποδοθεί σε άλλες αιτίες.
Αυτό όμως που αρκετοί δεν γνωρίζουν είναι ότι πολλά σκευάσματα και φάρμακα παρασκευάζονται αντλώντας την πρώτη ύλη τους από τα βότανα κυρίως του ανατολικού ημισφαιρίου και της Μεσογείου και τέτοια φυτά είναι διάσπαρτα στην ελληνική και κυπριακή γη.
Στο θέμα της τόνωσης της σεξουαλικής ζωής των ανθρώπων αλλά και στο ξεπέρασμα των ψυχοσωματικών ανωμαλιών, που συνοδεύουν την μειωμένη παρουσία των σεξουαλικών ορμονών στον άνθρωπο και στα δύο φύλα, υπήρχε το βουλγαρικό φάρμακο «Τριπεστάν» και το «Τριβολίν» τα τελευταία χρόνια, που παρασκευάζονται αποκλειστικά από το φυτό Tribulus terrestis τα οποία είναι τα γνωστά μας τριόλια ή πενταξύλια.
Τα τριόλια ανθίζουν κάθε χρόνο από τον Μάη μέχρι τον Οκτώβρη. Φέρουν άνθη μικρά κίτρινα, που βρίσκονται στη βάση των ακραίων φύλλων τους. Τα φύλλα τους είναι αντίθετα, σύνθετα, πτερόσχιδα με 3-7 ζεύγη φυλλαρίων. Ο καρπός είναι στρογγυλός, επίπεδος και αποτελείται από 5 σπόρους. Ο κάθε σπόρος φέρει τρία άνισα σκληρά αγκάθια, αυτά που προσδιορίζουν και το όνομά του, τρίλοβος. Tο φυτό απλώνει στη γη δημιουργώντας εκεί που βλασταίνει έναν μικρό χορτοτάπητα.
Τα αγκάθια του αυτά είναι με τέτοιο τρόπο δομημένα  έτσι ώστε πάντα κάποιο από αυτά να κοιτάζει προς τα πάνω και έγιναν  έμπνευση για τους αρχαίους ώστε να κατασκευάσουν ένα ύπουλο όπλο.
Ηταν μια σιδερένια κατασκευή - κάτι σαν καρφί - με τέσσερις αιχμηρές καταλήξεις γνωστό με το όνομα caltrop, το οποίο οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν και  Murex ferreus,  ήταν σχεδιασμένο σαν πυραμίδα έτσι ώστε όταν εκσφενδονιζόταν μπορούσε πάντα να προσγειωθεί όπου στόχευε και με μια από τις μύτες του  να κοιτάει προς τα επάνω.
Οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν τετράεδρον ή τρίβολο και ήταν η καταστροφή για το ιππικό των εχθρών.
Η πρώτη σαφής αναφορά της χρήσης  αυτού του φοβερού όπλου μας παραπέμπει στο 331 π.Χ. στην μάχη στα Γαυγάμηλα όπου ο στρατός του Δαρείου του 3ου έσπειρε με τριβόλους την περιοχή για να ανακόψει το ιππικό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 
Μικροί περπατώντας ξυπόλυτοι στους αγρούς πολλές φορές είχαμε την άσχημη εμπειρία να πατήσουμε τους σπόρους αυτούς. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς, που μας ανάγκαζε να χοροπηδούμε στο ένα πόδι μέχρις ότου καταφέρουμε να αφαιρέσουμε το αγκάθι αυτό. Ετσι έμεινε η παροιμιακή φράση ετριολίστηκε ή τριολίστηκε.  

Συστατικά
Κάποια από τα  συστατικά που περιέχει το τριβόλι είναι:
Στεροειδείς σαπωνίνες όπως το Protodioscin που θεωρούνται τα πιο δραστικά του συστατικά, γλυκοσίδες, φλαβονοειδή, αλκαλοειδή, ρητίνες, ταννίνες, σάκχαρα, στερόλες, και αιθέρια έλαια.



Χρήση
Το βοτάνι μαζεύεται χωρίς τις ρίζες του, σε πλήρη άνθιση, μαζί με τους σπόρους του, οι οποίοι έχουν πιο έντονες ιδιότητες.
Στη συνέχεια καθαρίζεται από τις σκόνες, τοποθετείται σε μια κατσαρόλα και καλύπτεται με νερό. Πρέπει να βράσει καλά, μέχρις ότου μείνει πιο λίγο από το μισό το αρχικό νερό. Το εκχύλισμα σουρώνεται και φυλάσσεται στο ψυγείο μέχρι μία εβδομάδα. Η δοσολογία είναι τρία φλιτζανάκια του καφέ την ημέρα, το τελευταίο το βράδυ πριν από τον ύπνο.
Το ρόφημα επιδρά στους άνδρες αυξάνοντας την ανδρική ορμόνη τεστοστερόνη, βοηθά στη σπερματογένεση αυξάνοντας τον αριθμό και την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων και αυξάνει τη σεξουαλική διάθεση.

Στις γυναίκες τονώνει την σεξουαλική διάθεση και βοηθά να ξεπεραστούν τα διάφορα ψυχοσωματικά προβλήματα, που συνοδεύουν την εμμηνόπαυση όπως: αϋπνία, υπερένταση, απάθεια, υπερευαισθησία και υπεραιμία. Το ίδιο βοηθά, σε περιπτώσεις που παρουσιάζονται τα προβλήματα αυτά σε πρόωρη αφαίρεση των μητρικών.
Ταυτόχρονα , όμως , το τριβόλι ( ιδιαίτερα της Βουλγαρίας ) θεωρείται ότι βοηθάει και στη ρύθμιση του επιπέδου των ορμονών , γι'αυτό και συστήνεται ως αγωγή κατά την περίοδο της εμμηνόπαυσης , αλλά και σε περιπτώσεις προεμμηνορροϊκολυ συνδρόμου.

Το τριβόλι αποτελεί μια ασφαλή μέθοδο τόνωσης τόσο της λίμπιντο όσο και της στύσης . Σε αντίθεση μάλιστα με άλλα φυτικά τονωτικά , όπως το ginseng,  δεν προκαλεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Όσο για τον τρόπο δράσης του, ρυθμίζει τα επίπεδα της σεξουαλικής ενέργειας και δύναμης.

Εκτός από φάρμακο κατά της σεξουαλικής δυσλειτουργίας και της ανδρικής στειρότητας , το tribulus terrestris βοηθάει στην αντιμετώπιση και άλλων παθήσεων , ιδίως αυτών που αφορούν το ουροποιητικό σύστημα , όπως η δυσκολία κατά την ούρηση , ενώ βελτιώνει και τη λειτουργία του προστάτη . Παράλληλα, ρυθμίζει την κυκλοφορία του αίματος και δίνεται ως αγωγή για την υπέρταση , τον ίλιγγο, τον πονοκέφαλο, το κρυολόγημα αλλά και για διάφορες δερματικές παθήσεις (π.χ. ψωρίαση , έρπης) και οφθαλμολογικά προβλήματα (π.χ. επιπεφυκίτιδα). Πρόκειται, τέλος, για ένα πολύ καλό χωνευτικό, ενώ συμβάλλει στην αποτοξίνωση του πεπτικού συστήματος και του ήπατος.

Το μαγιοβότανο μπορεί να παίρνεται για απεριόριστο χρόνο χωρίς παρενέργειες. Όμως συστήνεται να γίνονται μικρά διαλείμματα μετά την πρώτη δίμηνη ή τρίμηνη συνεχή λήψη του, που κανονικά αυξάνει τα επίπεδα των ορμονών και διορθώνει τη σεξουαλική διάθεση.

 Προφυλάξεις

Προσοχή: Οι γυναίκες στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τα άτομα με καρδιακά προβλήματα, με έλκος στομάχου ή με ηπατικές διαταραχές, πρέπει να αποφέυγουν τη λήψη του σε οποιαδήποτε μορφή. Επίσης , πριν προχωρήσετε στη λήψη οποιουδήποτε σκευάσματος , συμβουλευτείτε το γιατρό ή το φαρμακοποιό σας.

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Γιατί τα επίθετα των Κρητικών τελειώνουν σε - άκης

Από την συχνή της χρήση ή κατάληξη - ακης στα επώνυμα συνδέεται αυτόματα στην σκέψη μας με την Κρήτη. π.χ - Καζαντζάκης, Θεοδωράκης, Μητσοτάκης.  Όμως δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι: ο Μάνος Χατζηδάκης για παράδειγμα ήταν από την Ξάνθη. Υπάρχει όμως μια σωρεία επωνύμων Κρητικών που μεγαλούργησαν στην Κρήτη και έξω από αυτή αλλά δεν τελειώνουν σε - ακης. (Βενιζέλος, Τσουδερός, Ξυλούρης, Σκουλάς κ.λ.π)


Μια θεωρεία είναι ότι τα κρητικά επίθετα πρόσφατα (σχετικά) γύρισαν σε - ακης. Παλιότερα ήταν ακριβώς το αντίθετο (υπερθετικά) πχ Σήφακας και όχι Σηφακάκης. Κατά πάσα πιθανότητα στην ορεινή Κρήτη και στα Σφακιά θα συναντήσεις πολλά υπερθετικά επίθετα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο νησί.
Ένας δημοφιλής αστικός μύθος που πλανάται επιμόνως είναι ότι το - άκης στα κρητικά επίθετα το επέβαλλαν οι Τούρκοι για να μειώνουν τους Κρητικούς.
Καμία σχέση: Επισήμως οι Τούρκοι δεν είχαν επώνυμα.
Πάντως, πολλοί Μουσουλμάνοι Κρητικοί επίσης αναπτύσσουν παρατσούκλια κι επώνυμα με -άκης, ενώ αρκετοί από αυτούς τα διατηρούν επίσημα μέχρι σήμερα, π.χ στην Κω και στη Ρόδο. Ο περιβόητος Ιμπραήμ Αληδάκης (18ος αι), και ακόμα οι: Δελημπασάκης (ντελί μπασί = επικεφαλής των τρελών, οθωμανικού σώματος ατάκτων), Τσαουσάκης (τσαούς = λοχίας), Προββατάκης, Μεϊμαράκης (μεϊμάρ = αρχιτέκτονας), Μεϊντανάκης (μεϊντάνι = πλατεία), Πιστολάκης, Χαϊδαράκης, κλπ, αποτελούν Ρωμιούς ελληνόφωνους Μουσουλμάνους όλοι.
Μονάχα κατά τα τέλη του 19ου αι μ.Χ που άρχισε η συστηματική καταγραφή επωνύμων, έγινε κατάχρηση του - άκης, όχι πάντως περισσότερο απ' ότι τα - άτος, - άκος, -πούλος, - όγλου ( - ίδης - άδης), - ίτσης ( - ιτσας, - ιτζας, - ιτζης), - έλης, - ούτσος κλπ, σε άλλα ελληνικά μέρη. Δηλαδή άρχισε η μετάλλαξη οικογενειακών επιθέτων στα δημόσια αρχεία, π.χ το Δάνδολος σε Δανδουλάκης, το Χαβαλές σε Χαβαλεδάκης, το Ραΐσης ( ρεΐς = πλοίαρχος, καπετάνιος καραβιού ) σε Ραϊσάκης, το Μαρούλης σε Μαρουλάκης, το Ρόκας σε Ροκάκης, το Μανούσος σε Μανουσάκης, το Αλυγίζος σε Αλυγιζάκης το Ροσμαρής σε Ροσμαράκης κτλ.
Βέβαια, η φυτική ετυμολογία του Ροσμαράκης είναι λίγο αμφίβολη, λόγω του ότι υφίστανται επώνυμα, όπως π.χ. Τερεζάκης, Ροσμαράκης, Μαρνελάκης και Ζαμπετάκης, που ενδεχομένως προέρχονται από ονόματα απογόνων αριστοκρατισσών από τη Δύση: Αντίστοιχα: Τερέζα Θηρεσία, Ροσμαρή Ροζ Μαρί, Ροδώ Μαρία, Μαρνέλα Μαρινέλλα - Μαρίνα, Ζαμπέτα Ελιζαμπέτα Ελίζαμπετ  Ελισσάμπεθ  οίκος Ελίσσας, από τις λαλιές της Δυτικής Σημιτικής Ομογλωσσίας !


Σε κάποιες περιοχές της Μεγαλονήσου, π.χ στα χωριά Ριζών (στο νομό Χανίων, εξ ου και ριζίτες & ριζίτικα), την επαρχία Σφακίων, τον ορεινό τομέα του νομού Ρεθύμνης, σημειώθηκε έντονη εμπάθεια ενάντια στην επίσημη καταχώρηση των επωνύμων με καταλήξεις -άκης, επειδή είχε διατηρηθεί στη συλλογική μνήμη ότι το να μεταδίδεται το επώνυμο απαράλλακτο, και χωρίς υποκοριστικά, από τον πατέρα στα παιδιά, αποτελεί χαρακτηριστικό αριστοκρατικής καταγωγής, ήτοι ευγενείας. Οπότε, με νωπό στη συλλογική μνήμη το κύρος των Αρχοντορωμαίων, οι κάτοικοι συγκεκριμένων περιοχών αντιστάθηκαν μαζικά στην ομογενοποίηση του -άκης, που έφερναν οι καλαμαράδες, κυρίως κατά την εποχή της Κρητικής Πολιτείας ([1878 - 1889], [1896] 1898 - 1908 [1η Δεκέμβρη 1913]).
Το - άκης πρωτοεμφανίστηκε στη Ρωμανία κατά το 10ο αι μ.Χ., απ' όταν μαρτυρείται π.χ. η ύπαρξη του αριστοκρατικού οίκου των Ροδοκανάκηδων στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως η χρήση αυτής της κατάληξης για αιώνες θα παραμείνει σπάνια, αλλά και αμφίβολη όπως στην περίπτωση του Χορτάκης - Χορτάτσης - Χορτάτζης, του ομώνυμου οίκου.
Ευρεία χρήση της κατάληξης - άκης θα σημειωθεί για πρώτη φορά κατά τους 15ο - 17ο αι στη Λακωνία, π.χ Γρηγοράκης, Δαβάκης, Καπετανάκης, Τζανετάκης (μικρός Τζανέτος μικρός Τζανής ή Ζανής = δημοφιλής φραγκογενής εκδοχή του Γιάννης, εκ του Jean) και Τρουπάκης, απ' όπου θα διαδοθεί με αργό ρυθμό και στην Κρήτη, όπου καταγράφονται ονομαστά παραδείγματα, πριν κατακτήσουν οι Τούρκοι το νησί, και πριν οι Μανιάτες το γυρίσουν σε -άκος ...
Υπάρχει όμως και μια θεωρία περί των Κρητικών επώνυμων που λέει πως, πήραν την κατάληξη -άκης από τους Μανιάτες που πήγαν στην Κρήτη.
Μάλιστα παρατίθεται το παράδειγμα κρητικού καταλόγου του 1582 όπου υπάρχουν 33 επώνυμα όπως: Δραζίνος, Καλούδης, Στειακός, Καριώτης, Βόλτας, Κανέτος, Κατέλος, Καψής, Σακελάρης, Τζέρμιας, Ζουράρης, Κονταλάκαιρος, Πίτσικας, Ζητούνης, Σερέπετσης, Ζητούνης, Σερέπετσης, κ.α., και κανένα από αυτά δεν καταλήγει σε -άκης.
Τα εις -άκης, με βάση αυτή τη θεωρία, υιοθετούνται στην Κρήτη μετά το 1750 όταν η Μάνη είχε υπερπληθυσμό και οι Μανιάτες μετανάστευαν παίρνοντας μαζί, μεταξύ αυτών και την κατάληξη των επωνύμων τους σε -άκης.

Τα επίθετα -άκης στην Μάνη
Τα εις -άκης είναι τα παλαιότερα από τα επώνυμα με τις τυπικές
μανιάτικες καταλήξεις. Τα συναντάμε ήδη σε διάφορα έγγραφα που έχουν φτάσει ως εμάς και χρονολογούνται απ' το 1600 και εξής.
Τα ανωτέρω επώνυμα είχαν αρχικώς υποκοριστική σημασία, που αργότερα εξελίχθηκε σε πατρωνυμική.
Ο σχηματισμός τους έπαψε, καθώς φαίνεται, οριστικά γύρω στα 1800, οπότε τα επώνυμα αυτά αντικαταστάθηκαν από εκείνα που έχουν καταλήξεις -έας και -άκος, τα γνωστά τυπικά μανιάτικα.
Τα επώνυμα με τις καταλήξεις σε -άκης διατηρούνται μέχρι τελευταία στη μανιάτικη αποικία της Κορσικής, γιατί η ιστορική μοίρα των Μανιατών αυτών υπήρξε διαφορετική.
Γνωρίζουμε βέβαια ότι τα επώνυμα σε -άκης επιχωριάζουν σήμερα κυρίως στην Κρήτη.
Αυτός είναι ένας λόγος, που μερικοί Μανιάτες, όχι λόγιοι ασφαλώς, πιστεύουν ότι όσοι έχουν τέτοια επώνυμα, κατάγονται από το ανωτέρω νησί.
Φαίνεται ότι πολλοί οδηγήθηκαν σ' αυτή την εσφαλμένη αντίληψη, επειδή τα ονόματα αυτά έπαψαν να σχηματίζονται κατά τη νεότερη περίοδο. Άλλος λόγος που προκαλεί τη σύγχυση είναι ότι και οι Μανιάτες παλαιότερα φορούσαν βράκες.



Οπωσδήποτε πρέπει να εγκαταστάθηκαν Κρητικοί στη Μάνη καθώς και Μανιάτες στην Κρήτη, αλλά υστερότερα, ιδιαίτερα στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές, όπως τα 1669 (υποταγή της Κρήτης στους Τούρκους), καθώς και στα 1715 (ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Τούρκους) και 1770 (μετά τα Ορλωφικά). Συνεπώς, τα επώνυμα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με τα παλαιότερα μανιάτικα, που υπήρχαν, όπως είδαμε, πριν από το 1600.
Συνάγεται, εξάλλου, με βάση τη μελέτη των παλαιότερων κρητικών εγγράφων, ότι ονόματα σε -άκης ουσιαστικά δεν συναντώνται στην Κρήτη πριν από το 1700. Απ' αυτό πρέπει να δεχτούμε ότι είναι πιθανότερη η μανιάτικη επίδραση στο σχηματισμό των κρητικών επωνύμων.
Ο λόγος της υπάρξεως των ανωτέρω επωνύμων στη Μάνη οφείλεται στο γεγονός ότι προέρχονται από ένα παλαιό βυζαντινό πολιτιστικό στρώμα.
Τα παλαιότερα αυτά ονόματα είχαν αρχική κατάληξη σε -άκιος (πρβλ. Σταυράκιος, Ισαάκιος), που μετέπεσε σε -άκης.
Αυτά διατηρήθηκαν στην Κρήτη, ενώ στη Μάνη μετά το 1800 αντικαταστάθηκαν από τα επώνυμα σε -έας και -άκος. Όπως ήδη αναφέραμε, τα επώνυμα σε -άκης είναι τα παλαιότερα.
Τα επώνυμα σε -άκης δεν συναντώνται σε μιαν ορισμένη περιοχή της Μάνης, αλλά σε όλη την έκτασή της.

Κατηγορίες κρητικών επωνύμων
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επαγγελματικά επώνυμα με - άκης, που υποδηλώνουν και με τι δουλειές καταπιάνονταν οι πρόγονοί μας, όπως π.χ Βουλουμπασάκης (Μπουλουμπασάκης μπουλούκ μπασί = δεκανέας σε ασκέρι οθωμανικό), Σαρτζετάκης (σαρτζέτος σερτζέντε = λοχίας σε στρατό ιταλόφωνου κράτους), Βισαξάκης (Μπιτσαξάκης μπιτσαξή = μαιχαράς, τουρκιστί), Δερμιτζάκης (Ντερμιτζάκης ντεμιρτζή = σιδεράς, όπως και Δεμίρης Σιδέρης).
Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι υπάρχουν κι επώνυμα που έχουν εντελώς τυχαία την κατάληξη -άκης, όπως το Μανιάκης εκ του ελληνιστικού & μεσαιωνικού (ο) μανιάκης, ήτοι το περιδέραιο - διακριτικό βαθμού για τους αξιωματικούς του Ιππικού. Επίσης, προέκυψε και το Μαζαράκης από ομώνυμο ευγενές βλαχικό σόι, το Μενεγάκης εκ του ιταλικού Μενεγάτσιο (Menegazzo), το Μουζάκης εκ της αρβανιτικης φάρας Μουζακη Μουζακα, και το Ταγαλάκης εκ του τουρκικού Τανγαλακ ( οπλίτης σε άτακτο σώμα, κυριολεκτικά αστοιχείωτος, βλαξ).
Στην εργασία που παρουσίασε στο Η Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο ο Γιάννης Ευθυβούλου Τσουδερός για την κατάληξη -άκης στα κρητικά οικογενειακά επίθετα εμφανίζει τις εξής κατηγορίες:


Επίθετα παράγωγα από τοπωνύμια που χρησιμοποιήθηκαν ως οικογενειακά επίθετα και δηλώνουν:
► Το χωριό ή την πόλη καταγωγής π.χ. Σπήλι - Σπηλιανός - Σπηλιανάκης, Κάστρο - Καστρινός - Καστρινάκης.

► Το τμήμα της επαρχίας, το νομό, το νησί, το κράτος κάποιου π.χ. Τσιρίγο - Τσιριγώτης - Τσιριγωτάκης, Μισίρι (Αίγυπτος) - Μισιρλής - Μισιρλάκης.

► Επίθετα που δηλώνουν την εθνική καταγωγή κάποιου π.χ. Αρβανίτης-Αρβανιτάκης, Αρμένης - Αρμενάκης.

► Ονόματα αρσενικά που δηλώνουν παραγωγικό επάγγελμα π.χ. Καλαθάς - Καλαθάκης, Κιτράς - Κιτράκης.

► Ονόματα αρσενικά που δηλώνουν διοικητικό κι επιστημονικό επάγγελμα π.χ. Γούμενος - Γουμενάκης, Γιατρός - Γιατράκης.

► Ονόματα που δηλώνουν χαρακτηριστικά του ανθρώπου και που από παρατσούκλια έγιναν επίθετα π.χ. Σγουρός - Σγουράκης, Κουλός - Κουλάκης.

► Επίθετα που δηλώνουν αρετές της ψυχής και του νου π.χ. Λεβέντης - Λεβεντάκης, Σπίθας - Σπιθάκης.

► Ονόματα που δηλώνουν ελαττώματα της ψυχής και του νου, δηλαδή κουσούρια, π.χ. Ατσάλης - Ατσαλάκης, Βαβούρας - Βαβουρανάκης.

► Ονόματα που έχουν διφορούμενη έννοια και έγιναν οικογενειακά επίθετα π.χ. Μπίκος - Μπικάκης.

► Ονόματα που δεν τα λες ούτε χαρίσματα ούτε κουσούρια, π.χ. Μαμούνας - Μαμουνάκης, Πετύχης - Πετυχάκης.

► Ονόματα που από παρατσούκλια έγιναν επώνυμα χωρίς όμως να ξέρουμε γιατί τα είπαν παρατσούκλια π.χ. Πυρόβολος - Πυροβολάκης.

► Παρατσούκλια που σχηματίστηκαν από λέξεις ή φράσεις που συνήθιζε να λέει κάποιος π.χ  Καλησπέρης - Καλησπεράκης, Καλιώρας -Καλιωράκης.

► Ονόματα που δηλώνουν κοινωνικές σχέσεις και τα αποτελέσματα αυτών π.χ. Ακριβός - Ακριβάκης, Αναθρεφτός - Αναθρεφτάκης.


► Ονόματα πουλιών, ζώων, ψαριών κτλ εξομοιωτικά παρατσουκλιών, είτε κανονικού μεγέθους, είτε υποκοριστικά, είτε μεγεθυντικά π.χ. Γκιώνης - Γκιωνάκης,  Άρκαλος - Αρκαλάκης, Κατσούλης - Κατσουλάκης, Μαμούνας - Μαμουνάκης, Πουλής - Πουλάκης, Αγρίμης - Αγριμάκης.

► Ονόματα που το θέμα τους δηλώνει εργαλεία κα αντικείμενα π.χ. Καζάνης - Καζανάκης, Σκαλίδης - Σκαλιδάκης.
► Ονόματα παράγωγα πολύτιμων μετάλλων και πετρών που ειπώθηκαν ως επαινετικά παρατσούκλια π.χ. Αργυρός - Αργυράκης, Ζαφείρης - Ζαφειράκης.

► Ονόματα παράγωγα λουλουδιών, δέντρων, φυτών π.χ. Γαριφαλής - Γαριφαλάκης, Πρινάρης - Πριναράκης.

► Ονόματα παράγωγα βιομηχανικών προϊόντων, γλυκών και φαγητών π.χ. Μόσκος - Μοσκάκης, Τραχανάς - Τραχανάκης.

► Όλα τα κανονικά βαπτιστικά κάθε προέλευσης που έγιναν οικογενειακά επίθετα και μάλιστα κατά την ονομαστική του ενικού π.χ. Γιώργος Θεοχάρης, Γιώργης Λουκάς.

► Βυζαντινά οικογενειακά επίθετα π.χ. Βαρούχας - Βαρουχάκης, Σκορδίλης - Σκορδιλάκης.

► Βενετσιάνικα και ιταλικά ονόματα π.χ. Γάσπαρης - Γασπαράκης, Μπαρότσης - Μπαροτσάκης.

► Ονόματα βαπτιστικά ή παρατσούκλια υποκοριστικά σε -ούλης, π.χ. Γιαννούλης - Γιαννουλάκης, Ψαρούλης - Ψαρουλάκης.

► Ονόματα υποκοριστικά σε -ούδι, π.χ. Γιαννούδης - Γιαννουδάκης, Ξανθούδης - Ξανθουδάκης.

► Χαϊδευτικά βαπτιστικών π.χ. Αντρούλης - Αντρουλάκης, Γιαννίκος - Γιαννικάκης.

► Λέξεις νηπίων που έγιναν επίθετα π.χ. Τατάς (πατέρας) - Τατάκης.

► Επίθετα σε -ίτσης που είχαν διαμορφωθεί από βαπτιστικά και παρατσούκλια με την κατάληξη -ίτσι, π.χ. Μανολιτσης - Μανολιτσάκης, Μαυρίτσης - Μαυριτσάκης.
► Οικογενειακά επίθετα από παρατσούκλια σε -άλι, π.χ. Μπρόκα - Μπροκάλι - Μπροκάλης - Μπροκαλάκης.

► Μεγεθυντικά βαπτιστικών, π.χ. Γιάνναρος - Γιανναράκης, Αντώναρος - Αντωναράκης.

► Οικογενειακά επίθετα που έχουν διαμορφωθεί από βαπτιστικά με την κατάληξη -άκης κι έχουν έτσι φαινομενική κατάληξη -ακάκης, π.χ. Αντωνάκης - Αντωνακάκης, Βασιλάκης - Βασιλακάκης.

► Οικογενειακά επίθετα από επαγγέλματα με την κατάληξη -άκης, π.χ. Μάμος - Μαμάκης και Μαμακάκης, Σωμαράς - Σωμαράκης και Σωμαρακάκης.

► Ονόματα σύνθετα δύο βαπτιστικών που συνήθως το πρώτο ήταν του πατέρα και το δεύτερο του γιού, π.χ. Μαρκογιάννης - Μαρκογιαννάκης, Σηφογιάννης - Σηφογιαννάκης.

► Ονόματα από τοπωνύμιο, επαγγελματικό ή παρατσούκλι πρώτο κι ένα βαπτιστικό δεύτερο, π.χ. Καστρινογιάννης - Καστρινογιαννάκης, Δασκαλογιάννης - Δασκαλογιαννάκης.

► Οικογενειακά επίθετα από ένα βαπτιστικό και την κατάληξη -ίδης, π.χ. Αγγελίδης - Αγγελιδάκης, Παντελίδης - Παντελιδάκης.

► Οικογενειακά επίθετα από ένα τοπωνύμιο ή εθνωνύμιο ή επαγγελματικό παρατσούκλι με την κατάληξη -ίδης, π.χ. Χαλκίδης - Χαλκιδάκης και Χαλκιαδάκης, Μακρίδης - Μακριδάκης.

► Μερικά αβέβαιης αρχής σε -ίδης, π.χ. Βρουλιδάκης, Ντεντιδάκης.

► Οικογενειακά επίθετα από βαπτιστικά επαγγελματικά, παρατσούκλια και την κατάληξη -όπουλος, π.χ. Γιαννόπουλος - Γιαννοπουλάκης, Καστανάς - Καστανόπουλος - Καστανοπουλάκης.

http://e-storieskritis.blogspot.gr
kritipoliskaihoria.blogspot.gr



Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΒΟΤΑΝΑ

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει παρενέργειες. Μια από τις σημαντικότερες είναι  η έλλειψη ερωτικής επιθυμίας.  Οι έντονοι ρυθμοί, το άγχος και οι συνεχείς υποχρεώσεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για τη χαλάρωση που απαιτείται ώστε να προκύψει και η ανάγκη για σεξουαλική επαφή.
Θα μου πείτε υπάρχουν τα «θαυματουργά» χάπια στα οποία όλο και περισσότεροι άντρες καταφεύγουν, αν και σε κάποια παρατηρούνται σημαντικές παρενέργειες. Σύμφωνοι. Υπάρχουν όμως και τα… θαυματουργά βοτάνια.  
Από την αρχαιότητα οι γιατροί γνώριζαν ότι πολλά φυτά είναι αφροδισιακά και τα έδιναν σε όποιον τα χρειαζόταν.
Θα αναφερθώ, στην επόμενη σειρά άρθρων σε κάποια από αυτά.

Πηγές:

http://agro365.gr/
https://www.bambakia.gr
http://www.beautyishealth.gr/
https://www.diatrofologiki.gr/
http://e-ptolemeos.gr/
http://www.fnl-guide.com/
http://www.fytokomia.gr/
http://www.gano-therapy.gr/
http://www.lifehelp.gr/
http://www.morfeas.gr
http://www.mydiatrofi.gr/
http://www.myrro.gr/
http://nefeli.lib.teicrete.gr/
http://www.onmed.gr
http://www.ospriathomas.gr/
http://www.tlife.gr/
http://www.vita.gr

ΠροσοχήΤα φαρμακευτικά φυτά δεν είναι εντελώς αθώα. Κάποια από αυτά είναι ισχυρά δηλητήρια, κάποια άλλα προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις κ.ο.κ
Αν το γιατροσόφι που θα διαβάσετε περιέχει υλικά που δεν τα ξέρετε καλά, αν έχετε ιστορικό αλλεργιών, πριν το δοκιμάσετε επισκεφτείτε ή ζητήστε τη συμβουλή του γιατρού σας. Κάτι μπορεί να είναι πολύ σοβαρότερο από ό,τι φαίνεται και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί αντί για καλό να προξενήσουμε βλάβη στον εαυτό μας ή σε κάποιον δικό μας από κακή χρήση των βοτάνων.


Δίκταμο (Origanum dictamnus)
Ορίγανον ο δίκταμνος ή Αμάρακος ο δίκταμνος. Το γνωστό δίκταμνο της Κρήτης, ενδημικό φυτό, που είναι γνωστό και με τα δημώδη ονόματα δίκταμος, δίταμος, έρωντας, αδίχταμος, λιβανόχορτο, σταματόχορτο, στοματόχορτο, σταματόχορτο, μαλλιαρό , (στο χωριό μου σταμνόχορτο).
Πολλά ονόματα, πολλές ιδιότητες. Είναι ένα φυτό που ευδοκιμεί μόνο στη Κρήτη και το συναντούμε σε ορεινές και λοφώδεις ασβεστολιθικές εκτάσεις, σε φαράγγια, σε γκρεμούς και βράχους των ορεινών περιοχών.

Περιγραφή
Χαμηλός ημιξυλώδης θάμνος διακλαδιζόμενος από τη βάση του. Οι βλαστοί του φτάνουν μέχρι 40εκ. ύψος. Όλο το φυτό είναι τριχωτό και δίνει μια βελούδινη υφή. Τα φύλλα είναι λευκοπράσινα κυκλικά ή ωοειδή του ίδιου πλάτους και μήκους 11χιλ. Είναι ενδημικό φυτό της Κρήτης και απαντάται σε όλο το νησί σε απρόσιτους ασβεστόλιθικούς βράχους σε υψόμετρο 0-1900μ.

Ιστορικά
Αρχικά, το φυτό ευδοκίμησε στο όρος Δίκτη, απ΄ όπου πήρε και το όνομά του.

Ο Αινείας
Ο Αινείας, γιος της θεάς Αφροδίτης, οφείλει τη ζωή του στο δίκταμο: Μετά τη μάχη της Τροίας, ο Αινείας πήγε στην Ιταλία και συνδέθηκε με την ίδρυση της Ρώμης. Σε μια από τις κρίσιμες μονομαχίες που έδωσε εκεί, πληγώθηκε βαριά. Σύμφωνα με το Βιργίλιο, η Αφροδίτη έτρεξε γρήγορα στην Κρήτη, έκοψε δίκταμο και τον γιάτρεψε: Βγήκε το βέλος από τη πληγή και σταμάτησαν οι πόνοι! Ο Βιργίλιος εμπνεύστηκε από την αρχαία παράδοση που αναφέρετε από πλήθος συγγραφέων και σύμφωνα με την οποία αν κάποια αίγα πληγωνόταν από βέλος κυνηγού, έτρεχε, έβρισκε δίκταμο, τον έτρωγε κι αμέσως απέβαλε το βέλος.

Για τις γεννήσεις
Στον αρχαίο κόσμο ήταν το φυτό της θεάς Ειλειθυίας ή Ελεύθιας, εκείνης που βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν! Την διαδέχθηκε η Άρτεμις. Αναφέρεται ότι υπήρχε και άγαλμα της θεάς, στεφανωμένης με δίκταμο


Το βοτάνι του έρωτα
Στην αρχαιότητα το έλεγαν «χείλος της Αφροδίτης». Στην Κρήτη είναι το βοτάνι του έρωτα, είναι μάλιστα γνωστό και με την ονομασία Έρωντας. Στα χρόνια του Μεσαίωνα όποιος ήθελε να δηλώσει τον έρωτά του ανέβαινε στα βουνά, σε απόκρημνα βράχια, δενόταν με σχοινιά, έκοβε το πιο ωραίο και ζωηρό μάτσο και το πρόσφερε στην αγαπημένη του. Το βοτάνι θεωρήθηκε παλιότερα αφροδισιακό και ερωτικό φίλτρο

Συλλογή
 Η συλλογή του είναι προτιμότερο να γίνεται στα μέσα του Ιουλίου όποτε το φυτό αρχίζει να ανθίζει και οι αρωματικές ουσίες του βρίσκονται συγκεντρωμένες στα φύλλα του.

Δραστικές ουσίες
Το φυτό περιέχει αιθέριο έλαιο με κύρια συστατικά τη θυμόλη, καρβακρόλη και καμφορά, ουσίες που προσδίδουν στο φυτό τις θεραπευτικές του ιδιότητες, καθώς επίσης και πουλεγόνη, ουσία που του δίνει τις αρωματικές του ιδιότητες

Θεραπευτικές ιδιότητες
Γνωστό από τη Μινωική περίοδο, το Δίκταμο προτάθηκε από τον Ιπποκράτη για την αντιμετώπιση διαταραχών του γαστρεντερικού συστήματος.
Το δίκταμο είναι εξαιρετικό ρόφημα, ιδιαίτερα γνωστό για τις αρωματικές αλλά και τις θεραπευτικές του ιδιότητες, γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος.
Θεωρείται αντισπασμωδικό τονωτικό και αντιδιαβητικό. Στην Κρήτη το ονομάζουν και επουλωτικό των θεών (περιγράφεται έτσι ήδη από την εποχή του Θεόφραστου), λόγω της επουλωτικής του δράσης.
Το δίκταμο δρα ως αποτελεσματικό αντιοξειδωτικό ενώ έχει διαπιστωθεί ότι έχει αντιμικροβιακή δράση.
Εμφανίζει επουλωτικές και στυπτικές ιδιότητες και για το λόγο αυτό θεωρείται φάρμακο για το στομάχι (στοματόχορτο) και τα αποστήματα. Συστήνεται σε διαταραχές του στομάχου, κολικούς και φλεγμονές του γαστρεντερικού συστήματος. Συστήνεται επίσης σε νευρικές διαταραχές, πονοκεφάλους και άλλα νοσήματα του νευρικού συστήματος, εξαιτίας των καταπραϋντικών ιδιοτήτων που εμφανίζει. Για τις αντισηπτικές του ιδιότητες χρησιμοποιείται σε γρίπη και κρυολογήματα ενώ χρησιμοποιείται επίσης ως αιμοστατικό (σταματόχορτο) και ενάντια στην κακοσμία του στόματος (στοματόχορτο).
Θεωρείται αφροδισιακό, εξ ου και το όνομα έρωντας, στην Κρήτη.
Το χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες για να έχουν ευκολότερη γέννα και για να σταθεροποιήσουν την εμμηνόρροιά τους.
Το αιθέριο έλαιο του δικτάμου, το δικταμέλαιο, χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό διαφόρων ηδύποτων, ιδίως του βερμούτ, καθώς και στην αρωματοποιία και τη φαρμακευτική.

Στον Μεσαίωνα οι Τραππιστές και οι Βενεδικτίνοι μοναχοί χρησιμοποιούσαν το δίκταμο για την παρασκευή λικέρ που έφερε το όνομά τους, όπως η τραππιστίνη και η βενεδικτίνη.
Ο τρόπος χρήσης του Δίκταμου
α) Αφεψήματα δίκταµου χρησιμοποιούνται για την αμυγδαλίτιδα, το κρύωµα, το βήχα και τον ερεθισμένο λαιµό
β) Αφεψήματα ή ακόµα και ωµά µέρη του φυτού χρησιμοποιούνται κατά της ουλίτιδας και του πονόδοντου
γ) Τα αφεψήματα θεωρούνται επίσης ως διουρητικά, σπασμολυτικά, χωνευτικά και ότι ανακουφίζουν από τον στομαχόπονο και πόνους στο ήπαρ
δ) Αφεψήματα συστήνονται για διάφορες ασθένειες του ήπατος, για το διαβήτη και την παχυσαρκία
ε) Ωµά µέρη του φυτού ή αφεψήματα επιταχύνουν τον τοκετό και ελαττώνουν τους πόνους της γέννας, ενώ θεωρούνται και εκτρωτικά. Στην Κρήτη
χρησιμοποιείται ως εµµηναγωγικό, ενώ η λαογράφος Ευαγγελία Φραγκάκι αναφέρει ότι οι µαίες στα χωριά τοποθετούσαν έρωντα στο υπογάστριο των επιτόκων ή τους έκαναν ζεστά εγκαθίσµατα µε αφέψημα δίκταµου για να
επιταχυνθεί ο τοκετός.
ζ) Μέρη του φυτού κοµµένα ή τριµµένα µέσα σε νερό χρησιμοποιούνται εξωτερικά για την επούλωση των πληγών και τους πονοκεφάλους (για την «κατεβασά», ελαφρύς πονόµατος από κρυολόγηµα)
η) Το φυτό ανακουφίζει από τους πόνους των ρευματικών.
Εγχυμα: Ρίχνουμε σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 5- 10 γρ ξηρό βότανο και το αφήνουμε σκεπασμένο για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε δύο φλυτζάνια την ημέρα.
Αφέψημα (διουρητικό):  2-3 κουταλάκια του γλυκού σε μισό λίτρο νερό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κατάπλασμα (για αποστήματα και σπυριά).
Σκόνη: Τρίβουμε ξερά φύλλα και τα ρίχνουμε στη πληγή για να σταματήσει το αίμα.
Βάμμα: Βάζουμε 15-20gr μέσα σε ρακί ή κρασί. Μετά από λίγες μέρες μπορεί να χρησιμοποιηθεί (το πολύ 50gr τη μέρα για 3-4 μέρες).


Προσοχή:
Δεν πρέπει να καταναλώνεται καθημερινά γιατί όπως όλα τα βότανα μπορεί να έχει τοξικές παρενέργειες. Καλό είναι να μην καταναλώνεται από τις εγκύους καθόλου.
Πριν την χρήση του για την υπερπλασία του προστάτη να συμβουλευτείτε το γιατρό σας.



Κανέλλα
Η κανέλα είναι ένα από τα πιο γνωστά και κοινά μπαχαρικά. Βγαίνει από το φλοιό του κανελλόδενδρου. Χρησιμοποιείται τόσο στη ζαχαροπλαστική όσο και στη μαγειρική. Επίσης χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό των λικέρ και στην αρωματοποιία.
Στην αρχαιότητα η κανέλα χρησιμοποιήθηκε και σαν φάρμακο. Στα ιπποκρατικά κείμενα η κανέλα (κιννάμωμον) προτείνεται για την αντιμετώπιση γυναικολογικών παθήσεων και άλλα ενώ λαοί της Ανατολής θεωρούσαν ότι είναι η θεραπεία της ανδρικής ανικανότητας.
Σήμερα, υπάρχουν μελέτες που υποστηρίζουν ότι η κανέλα, εκτός από εύγευστο μπαχαρικό, συμβάλλει στον έλεγχο του διαβήτη.
Με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα περισσότερο ωφελούνται από τη δράση της κανέλλας οι διαβητικοί τύπου 2 και τα άτομα με προ διαβήτη.
Επιπρόσθετα η κανέλα θεωρείται ότι έχει αντιοξειδωτικές ουσίες ενώ περιέχει αρκετά μέταλλα και ιχνοστοιχεία όπως ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, φώσφορο και άλλα.
Οι ιδιότητες της κανέλλας είναι δυνατόν να συμβάλλουν στη μείωση των προβλημάτων που συνοδεύουν το διαβήτη όπως για παράδειγμα τις καρδιαγγειακές παθήσεις από τις οποίες κινδυνεύουν οι διαβητικοί ασθενείς.
Παράλληλα η κανέλλα μειώνει στο αίμα τα επίπεδα της συνολικής χοληστερόλης, της «κακής» χοληστερόλης LDL και των τριγλυκεριδίων.
Περιέχει ένα ενεργές συστατικό, την πολυφαινόλη MHCP, που μιμείται την ινσουλίνη. Δραστηριοποιεί τον υποδοχέα των κυττάρων για την ινσουλίνη. Έτσι βοηθά την εισδοχή εντός των κυττάρων της γλυκόζης αίματος, μειώνοντας τη γλυκαιμία.
Η ποσότητα που μπορεί να μειώνει τη γλυκόζη αίματος στους διαβητικούς είναι της τάξης του μισού κουταλιού του καφέ.
Μια ισοδύναμη δράση μπορεί να επιτευχθεί βάζοντας μέσα στο τσάι μια ράβδο κανέλλας.
Παρότι δεν έχουν καθοριστεί ακόμα συνιστώμενες ποσότητες φαίνεται ότι η κατανάλωση από 1 έως 6 γραμμάρια κανέλας ( σε σκόνη) την ημέρα είναι αρκετή.
Άλλες χρήσεις
Πόνοι περιόδου: Βράζουμε σε μισό λίτρο νερό 2-3 ξυλαράκια κανέλλας και πίνουμε.
Πονόδοντο: Βράζουμε σε μισό λίτρο νερό 2-3 ξυλαράκια κανέλλας και μια χούφτα «κεφάλια» γαρύφαλλου και πλένουμε το στόμα.


Κάρδαμο πράσινο



Το κάρδαμο είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό ανήκει στην οικογένεια των Κραμβοειδών (Brassicaceae) (συνώνυμη περιγραφική ονομασία Σταυρανθών (Cruciferae).
Συνοδεύει κυρίως σαλάτες αλλά και μαγειρευτά λαχανικά.
Είναι αυτοφυές φυτό και τα φύλλα του φύονται κοντά στη βάση του έχουν δυνατή πικάντικη γεύση και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες και διάφορα γαρνιρίσματα.
Υπάρχουν αρκετά είδη κάρδαμου. Τα πιο σημαντικά είναι:
Κοινό κάρδαμο. Γνωστό και ως κάρδαμο της Ορλεάνης, επιστημονική ονομασία Λεπίδιο το ήμερο (Lepidium sativum).
Νεροκάρδαμο. Έχει την επιστημονική ονομασία Ναστούρτιο το φαρμακευτικό (Nasturtium officinale).
Πικροκάρδαμο ή κάρδαμο των λιβαδιών. Χαμηλή πόα με λευκά ή ροζ άνθη. Βρίσκεται σε περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου της γης. Τα φύλλα του είναι σαρκώδη και έχουν πικρή γεύση.
Το κάρδαμο είναι γνωστό από την αρχαιότητα ως το φυτό που ανοίγει την όρεξη. Είναι αποτοξινωτικό, ανθελμινθικό και διουρητικό βότανο, καταπραΰνει τους ρευ­ματικούς πόνους, ενώ η ρίζα βοηθά στην αντιμετώπιση της καταρροής. Χρησιμοποιείται ακόμη για τη θεραπεία του διαβή­τη και ως καθαριστικό του αίματος.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δυσπεψία και την ανακούφιση των κολικών πόνων. Επίσης είναι ευεργετικό στο συκώτι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη φυσώδη δυσπεψία και την ανακούφιση των κολικών πόνων. Διεγείρει την όρεξη και αυξάνει τη ροή σιέλου. Συχνά χρησιμοποιείται σαν άφυσο όταν χορηγούνται καθαρτικά. Έχει θερμαντική δράση και ηρεμεί. Βοηθάει την πέψη των γαλακτοκομικών προϊόντων και μειώνει την παραγωγή βλέννας μετά από την κατανάλωσή τους Επίσης μειώνει την απότομη επίδραση που έχει ο καφές στο νευρικό σύστημα, είναι άριστο ορεκτικό και βοηθά στην μείωση των φακίδων και των πανάδων του δέρματος.
Τα χρήσιμα μέρη του κάρδαμου είναι η ρίζα, τα ρι­ζώματα, οι μίσχοι και τα φύλλα. Τονώνει τον οργανισμό και έχει αφροδισιακές ιδιότητες, κάτι γνωστό από την αρχαιότητα, γιατί περιέχει διάφορα άλατα, όπως σίδηρο, ασβέστιο και ιώ­διο.
Ο χυμός του, ανακατεμένος με μέλι, δίνει αλοιφή που εξαλεί­φει τις πανάδες του δέρματος.
Ερευνητές διαπίστωσαν ότι η καθημερινή κατανάλωση κάρδαμου ίσως να έχει αντικαρκινική δράση, επειδή φαίνεται πως παρεμβαίνει στην τροφοδοσία των όγκων με αίμα και οξυγόνο. Συγκεκριμένα ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Southampton διαπίστωσαν ότι ένα συστατικό του κάρδαμου (εκείνο που του δίνει την πιπεράτη γεύση) μπλοκάρει μια πρωτεΐνη που είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων - χωρίς αυτή την πρωτεΐνη τα καρκινικά κύτταρα φαίνεται πως δεν αναπτύσσονται.
Το συστατικό που παίζει το ρόλο - «κλειδί» φαίνεται πως είναι μια συγκεκριμένη ισοθειοκυανάτη. Αυτή η ισοθειοκυανάτη αντιλαμβάνεται κατά κάποιον τρόπο την ανάγκη των καρκινικών κυττάρων για αίμα και οξυγόνο και διακόπτει τη διαδικασία, κάνοντάς τα τρόπον τινά να λιμοκτονούν.
Ρόφημα: Ρίχνετε σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό μία κουταλιά του γλυκού κοπανισμένους σπόρους και το αφήνετε για 10-15 λεπτά. Το ρόφημα πίνετε τρεις φορές τη μέρα, μισή ώρα πριν από τα γεύματα.


                                        Καρδάμωμο

Ο βασιλιάς των μπαχαρικών ξέρουμε ότι είναι το πιπέρι...Ποια είναι όμως η βασίλισσα;;; Είναι το καρδάμωμο, καμία  σχέση με το κάρδαμο που φυτρώνει στα δικά μας εδάφη.
Το καρδάμωμο έχει ιστορία τόσο μακρά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος. Από τους αμνημόνευτους χρόνους ήταν γνωστές οι δυναμωτικές, θεραπευτικές, αλλά και αφροδισιακές ιδιότητές του. Τόσο, ώστε να «γεννήσει» μια πασίγνωστη έκφραση που περιγράφει όποιον ανακτά τις δυνάμεις του: «Καρδάμωσε»!
Είναι ένα από τα ακριβότερα μπαχαρικά του κόσμου. Λέγεται ότι είναι τόσο παλιό όσο και ο άνθρωπος και οι δυναμωτικές και αφροδισιακές του ιδιότητες έχουν κατακτήσει τους ισχυρούς όλου του κόσμου.
Οι ρίζες του... καρδάμωμο (του ξερού μπαχαρικού) βρίσκονται στην Ινδία. Στα σανσκριτικά ονομαζόταν: «Ε-li-che», στα κινέζικα «ts'ao - k'ou», στα αραβικά «habahan». Στην αραβική κουλτούρα, μάλιστα, ήταν σύμβολο φιλοξενίας και το σέρβιραν στους καλεσμένους.
Το ελληνικό όνομα του φυτού, κατάγεται πιθανώς από τη σανσκριτική λέξη kardamah, που όπως γράφει στο λεξικό του ο Μπαμπινιώτης «περιέγραφε ένα εντελώς άγνωστο φυτό».
Πολλοί, πάντως, υποστηρίζουν ότι τα ακριβά αρωματικά «φασολάκια» του καρδάμωμου έφταναν στην αρχαία Ελλάδα από τον 4ο π.Χ. αιώνα, και αποκαλούνταν «άμωμον», λέξη που αργότερα για άγνωστο λόγο συγχωνεύτηκε με το κάρδαμο.
Το Κάρδαμο ανήκει στην οικογένεια των Κραμβοειδών (Brassicaceae) (συνώνυμη περιγραφική ονομασία Σταυρανθών (Cruciferae).
Το δικό μας κάρδαμο, είναι το χόρτο νεροκάρδαμο, μια πρασινάδα που φυτρώνει κοντά σε νερά, σε λίμνες, σε ποτάμια ή ρυάκια. Έχει πιπεράτη γεύση και το χρησιμοποιούμε σε σαλάτες ή πασπαλίζουμε τα ψάρια ή τα πουλερικά,  βραστά ή ψητά.
Το βιάγκρα των μπαχαρικών, η βασίλισσα τους, το καρδάμωμο, έχει πατρίδα την Ινδία. Είναι ξερό μπαχαρικό , δυναμωτικό, θεραπευτικό αλλά και αφροδισιακό.
Η ιστορία του είναι παλιά όσο και ο άνθρωπος.  Λέγεται ότι η Κλεοπάτρα, λάτρευε τόσο πολύ το άρωμά του, που  έκαιγε τους σπόρους του σε όλο το παλάτι περιμένοντας τον Μάρκο Αντώνιο.  
Λέγεται ότι οι αρχαίοι στρατηγοί διάταζαν τους στρατιώτες, να τρώνε κάρδαμο για να πάρουν κουράγιο.
Στην Ινδία φύτρωνε σε άγρια μορφή στα δάση του Γουέστερν Γκατσ της νότιας Ινδίας. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή ως «Οι λόφοι του Καρδάμωμου», και μέχρι πριν 200 χρόνια προμήθευε μπαχαρικά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η τιμή του όμως είναι υψηλή και είναι το τρίτο πιο ακριβό μυρωδικό μετά το σαφράν και τη βανίλια. Η παραγωγή του είναι βασική πηγή εσόδων για τους φτωχούς αγρότες της περιοχής αυτής της Ινδίας.
Από το 1524, στο ημερολόγιο του πορτογάλου ταξιδευτή Μπαρμπαρόσα, καταγράφεται  η εξαγωγή του καρδαμώμου.
Τον 19ο αιώνα οι βρετανοί αποικιοκράτες δημιούργησαν πρώτοι φυτείες και άρχισαν να το καλλιεργούν συστηματικά.
Σήμερα το Νεπάλ κάνει τις μεγαλύτερες εξαγωγές, ακολουθούν η Ινδία και το βασίλειο του Μπουτάν.
Καλλιεργείτο στους κήπους του βασιλιά της Βαβυλώνας από το 721 πχ.
Οι ευγενείς στο Δελχί και στην Άγρα, μασούσαν σπόρους καρδαμώμου, τυλιγμένους σε φύλλα χρυσά ή ασημένια, τα οποία είχαν εμβαπτισθεί σε ροδόνερο, με μικροποσότητα καπνού. Με αυτό τον τρόπο λάμβαναν την καθημερινή τους δόση νικοτίνης!  Επίσης ήταν έθιμο και κανόνας να τρίβουν οι ευγενείς τις παλάμες των καλεσμένων τους με σπόρους ως ένδειξη εκτίμησης και φιλίας. Οι κινέζοι μανδαρίνοι, μάσαγαν τους σπόρους πριν πλησιάσουν τον αυτοκράτορα ώστε να μην ενοχλεί η ανάσα τους τον «Εκλεκτό των Ουρανών»!
Επίσης το καρδάμωμο χρησιμοποιούσαν σε κάποιες τελετές της Τάντρα, για να συμβολίσουν το «γιόνι» δηλ τα γυναικεία γεννητικά όργανα.
Χρήσιμο είναι όλο το φυτό, από τις ρίζες του έως τα φύλλα του. Συλλέγονται  την περίοδο του Οκτωβρίου - Δεκεμβρίου πριν μεστώσουν, ώστε να μη σχίζεται το περίβλημα του καρπού κατά το στέγνωμα.


Οι σπόροι του είναι μικροί και μαύροι και περιέχουν ποσότητες ιχνοστοιχείων, άλατα σιδήρου, ασβεστίου, ιωδίου, καθώς και βιταμίνες Α, C και Ε! 
Άριστης ποιότητας θεωρούνται οι ώριμοι σκληροί  καρποί με σκούρο καφέ χρώμα! Ως μπαχαρικό έχει πολλές χρήσεις, όπως σε μαρινάδες, στο δικό μας ρυζόγαλο, σε σαλάτες, σε σάλτες μπάρμπεκιου, στη φρουτοσαλάτα, σε σούπες θαλασσινών ακόμη και λαχανικών Επίσης ταιριάζει τέλεια με το κρασί, το μέλι ή με τις γλυκοπατάτες!
Το καρδάμωμο χρησιμοποιείται με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με το γευστικό πολιτισμό κάθε χώρας. Είναι πολύ δημοφιλές στη βορειοανατολική Αφρική, ενώ στο Μαρόκο ηγεμονεύει σε ένα μείγμα μπαχαρικών που το λένε «ras el hanout». Στην Κίνα χρησιμοποιείται κυρίως στην κουζίνα της κεντροδυτικής επαρχίας Σετσουάν - νοστιμεύουν με αυτό τα κρέατα που σιγοψήνονται. Στη Μέση Ανατολή, μέχρι το Ιράν, αρωματίζουν τον καφέ και το τσάι (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μαύρο τσάι kakakule που σερβίρουν στην Τουρκία). Από την άλλη πλευρά, στις σκανδιναβικές χώρες το χρησιμοποιούν στην αρτοποιία (στη Φιλανδία φτιάχνουν ένα γλυκό ψωμί με κάρδαμο που το λένε «pulla»).
Είναι ένα από τα συστατικά της σκόνης κάρυ. Οι σπόροι του χρησιμοποιούνται και ολόκληροι σε πίκλες και μαρινάδες. Προτιμούμε το κάρδαμο σε μορφή σπόρων, γιατί σε μορφή σκόνης χάνει γρήγορα το άρωμά του, τους διατηρούμε σε καλά κλεισμένο δοχείο και τους τρίβουμε λίγο πριν το μαγείρεμα. Απαγορεύεται η κατανάλωσή του κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Είναι καρδιοτονωτικό, διουρητικό και αποχρεμπτικό. Η πιο γνωστή του, όμως, ιδιότητα είναι το ότι ενισχύει τη λειτουργία της πέψης. Επίσης, είναι ιδιαίτερα ευεργετικό για το συκώτι.

Φυσικά μην ξεχνούμε τις αφροδισιακές του ιδιότητες!