Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

ΜΙΚΡΑ ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΣΗΜΑΝΤΑ

Από στόμα κοράκου… κράάάά !


Αντιγράφω από την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας, της 14/11/2008 (Σελ. 2)
«Την Παρασκευή 8/11/2008 η εφημερίδα της εργατικής τάξης Ριζοσπάστης αναφέρεται σε καταγγελία της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας σχετικά με «προπηλακισμό» μελών του (Πρόεδρος, Γραμματέας) από «τραμπούκους» της εργοδοσίας στο χώρο του εργοστασίου της Καλλιμάνης Ιονίου Α.Ε. Ο μηχανισμός δούλεψε καλά».
Και παρακάτω:
« Ο ταξικός μας εχθρός είναι ο Συνασπισμός. Η συνδικαλίστρια που ήταν αντιμέτωπή μας στις εκλογές του σωματείου ιδιωτικών υπαλλήλων είναι μέλος του Συνασπισμού (Ριζοσπάστης 8/11/2008). Έτσι λένε οι πληροφορίες. Στο πρόσωπό της πρέπει να κατακεραυνώσουμε τον ταξικό εχθρό. Μα ούτε αυτό το δικαίωμα δεν αναγνωρίζετε στις γυναίκες, να έχουν δηλαδή άλλη πολιτική άποψη από τους άντρες τους ;»Τα ανωτέρω περιέχονται σε άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου συζύγου της καταγγελλομένης, από το Ριζοσπάστη, συνδικαλίστριας. Όλα ξεκίνησαν από την επίσκεψη, μετά το κλείσιμο του εργοστασίου, του Προέδρου και του Γραμματέα του Ε.Κ. στο χώρο του εργοστασίου, οι προτάσεις τους προς τους εργαζομένους, η αντίδραση των εργαζομένων και ο χλευασμός τους από τους συνδικαλιστές με λόγια όπως «δασκαλεμένοι εργαζόμενοι», «προβοκάτορες», «συμπράττοντες με το κεφάλαιο και τους εργοδότες»…


Η Αργυρώ Νικολοπούλου, έκανε το έγκλημα να παντρευτεί μέλος του ΣΥΝ και, σαν να μην έφτανε αυτό, να συνδικαλίζεται κιόλας, αντιμέτωπη με τους εξ οφιτσίου συνδικαλιστές μας! Χωρίς να έχει καμιά οργανωτική ή άλλη σχέση με τον ΣΥΝ τη χρέωσαν σε αυτόν λες και αν ήταν αλήθεια θα ήταν εγκληματικό!
Έχω δύο απορίες:
α) Πως γίνεται απολυμένοι εργαζόμενοι να «είναι πράκτορες του κεφαλαίου» και «προβοκάτορες»; Γιατί άραγε χλεύαζαν τους πεφωτισμένους συνδικαλιστές μας;
β) Θα αφιερώσει άραγε ο Ριζοσπάστης μια γραμμή για την καταγγελία, κατά του Εργατικού Κέντρου, και των 15 απολυμένων συνάδελφων της (απολυμένης επίσης) κας Νικολοπούλου, με την οποία τη στηρίζουν ενυπόγραφα; Θα ζητήσει δημοσίως συγνώμη το προεδρείο του Ε.Κ ή θεωρούν ότι έχουν το «αλάθητο του πάπα»;


Ανακούφιση

Είναι σε όλους μας γνωστές οι άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι υπάλληλοι του Υπουργείου Δικαιοσύνης στη Λευκάδα. Δικαστές, διοικητικοί υπάλληλοι μα και όλοι οι εμπλεκόμενοι με τη δικαιοσύνη τις βιώνουν καθημερινά.
Το νέο δικαστικό μέγαρο φαίνεται να έχει «κολλήσει» και η αποπεράτωσή του δεν είναι ορατή στο άμεσο μέλλον.
Έως ότου όμως γίνει τούτο το κτίριο, οι εκατοντάδες άνθρωποι, κάθε ηλικίας, που περνούν τις πόρτες των δικαστηρίων και είναι αναγκασμένοι να παραμένουν εκεί για ώρες, που θα κάνουν την ανάγκη τους; Στα δέντρα; Στη θάλασσα; Στα δίπλα καφενεία (που δεν υπάρχουν); Πίσω από τις κολώνες του νέου κτιρίου; Πού;

Δεν είναι ντροπή στον αιώνα που ζούμε να μην υπάρχει, ένα έστω, W.C. για το κοινό στο χώρο των δικαστηρίων; Δεν είναι σοβαρή παράλειψη; Αυτό, συγχωρήστε με, είναι καταδίκη πριν τη δίκη και για τους κατηγορούμενους και για τους μάρτυρες!


Γήπεδα

Η πόλη της Λευκάδας δεν διαθέτει άλλο γήπεδο με χορτάρι πλην του Δημοτικού Σταδίου. Είναι μια παράλειψη χρόνων της Τ. Α. που δεν είχε και δεν έχει πολιτική άθλησης των νέων ανθρώπων. Προτιμούσε διαχρονικά να καλλωπίζει την παραλία, για να αυγαταίνει ο χώρος των BARs και να εξυπηρετεί «ημετέρους», από το να δημιουργήσει χώρους άθλησης και αναψυχής. Η «φραπεδιά» και «τα ρέστα», ενάντια στο «τρέξιμο» και στο «τόπι». Άσσος στάνταρ.
Να γράψω για κατασκευή γηπέδων; Για προώθηση του αθλητισμού; Για παιδομάζωμα από τα μπαρ και τις καφετερίες;
Δεν σχολιάζω τα αυτονόητα. Χάνω τα λόγια μου άλλωστε. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι πως το στάδιο δεν δίδεται σε αθλητικά σωματεία για τις ανάγκες τους, μη και χαλάσει τάχα μου το χόρτο. Μα είναι πολιτική αυτή; Δημοτικό Στάδιο είναι, δικαίωμα έχουν όλοι. Ομάδες, όπως το Καλαμίτσι, δεν είναι δυνατόν να αναγκάζονται να αγωνίζονται στο γήπεδο των Τσουκαλάδων, ένα γήπεδο επικίνδυνο για την ασφάλεια των ποδοσφαιριστών, αφού τα κάγκελα απέχουν πόντους από τον αγωνιστικό χώρο. Γιατί οι υπεύθυνοι του Σταδίου δίνουν το γήπεδο στο Νυδρί και όχι στο Καλαμίτσι; Τιμωρούν κάποιους ή μου φαίνεται;

Χείρα βοηθείας


Σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν ο δήμαρχος «στριμώχνεται» στο Δημοτικό Συμβούλιο, κάποια από τα μέλη της μείζονος αντιπολίτευσης τον στηρίζουν! Ο λόγος; Άγνωστος. Τέσσερις δημοτικούς συμβούλους έχει η μείζων αντιπολίτευση. Η είναι χωρισμένοι σε ομάδες ή δεν συνεννοούνται πριν από κάθε Δημοτικό Συμβούλιο και ο καθένας αυτοσχεδιάζει. Αυτό βεβαίως αποτελεί ευθύνη του επικεφαλής της κίνησης.
Δεν είμαι υπέρ της «κοπαδοποίησης». Όμως σε σαφή αντιλαϊκά μέτρα, όπως αυτό της αύξησης των τελών καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού, ή της ύδρευσης παλαιότερα, σε συνθήκες ύφεσης μάλιστα, περίμενα καλύτερη αντίδραση. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να περνά ένα τέτοιο μέτρο από τις ψήφους μελών της αντιπολίτευσης( γιατί χωρίς αυτές δεν υπήρχε πλειοψηφία). Όχι τίποτα άλλο αλλά κάποιοι που φέρονται έτσι το παίζουν «ακοίμητοι φρουροί» και «επαναστάτες».


Το … αυγολέμονο.

Αντιγράφω από άρθρο του Νίκου Γαζή, με την ιδιότητά του σαν υπεύθυνος οργανωτικού της Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ, στα «Νέα της Λευκάδας» με τον παραπάνω τίτλο.
«… είναι εντελώς ακατάλληλη εποχή να εμφανίζεστε εσείς σαν αριστεροί ψάλτες της Κυβέρνησης και να λέτε ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι το ίδιο πράγμα. Κι είναι δύσκολο να πείσετε κανένα σε μια μικρή κοινωνία όπως η δική μας, που όλοι γνωριζόμαστε καλά μεταξύ μας, ότι ένα κόμμα που βρίσκεται σε διαδικασία ριζικής ανανέωσης και μια τοπική κομματική του οργάνωση (η Ν.Ε.) που κατά 93% αποτελείται από νέα μέλη, ότι είναι υπόλογοι για τα λάθη και τις παραλείψεις (όπως λέτε) μιας διακυβέρνησης 30(!) χρόνων !!!
… και μάλιστα φίλοι σύντροφοι του τοπικού ΣΥΝ, οι κατηγορίες σας ακούγονται κάπως φαιδρές ακριβώς επειδή προέρχονται από εσάς που αποτελείτε ένα απολιθωμένο επιτελείο, αφού επί 30 και πλέον χρόνια είστε τα ίδια ακριβώς πρόσωπα που όπως είναι φυσικό και έχετε κουραστεί και έχετε κουράσει. Οι καρέκλες σας σύντροφοι μοιάζει να έχουν βγάλει ρίζες και απορούμε γιατί κατηγορείτε εμάς για τα ταμπλό, τη στιγμή που εσείς τα χρησιμοποιείτε διαχρονικά…
… Επιπλέον μην ξεχνάτε πως ο κόσμος είναι πλέον τόσο «ψυλλιασμένος» που αν δεν αλλάξετε μυαλά, δεν αποκλείεται να χάσετε μαζί με τα αυγά και τα καλάθια…»


Δεν θα το σχολίαζα αν ήταν ένα απλό άρθρο ενός ανθρώπου. Από τη στιγμή όμως που ο αρθρογράφος υπογράφει με την ιδιότητά του, φαντάζομαι απηχεί και τις απόψεις της οργάνωσής του. Έχω κάποιες απορίες.
α) Ο ΣΥΝ είναι 18 ετών. Τα τριάντα χρόνια που τα βρήκε ο αρθρογράφος;
β) Τι σημαίνει ανανέωση; Να αλλάζεις τα πρόσωπα ή να επεξεργάζεσαι και να προωθείς νέες ιδέες; ( Γιατί αν και «νέο» πρόσωπο, όπως ισχυρίζεται, ο αρθρογράφος, χρησιμοποιεί επιχειρήματα «μουχλιασμένα»).
γ) Πως γίνεται από τη μια να κόπτονται εκεί στο ΠΑΣΟΚ ότι επιζητούν, αγνή και άδολη, συνεργασία με τον ΣΥΝ και από την άλλη να χρησιμοποιούν τόσο απαξιωτικές και άσχετες με το θέμα εκφράσεις για τα μέλη του;
δ) Ήταν ενήμερη για το άρθρο η Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ; Αν ναι κανένα σχόλιο, αν όχι θα το καταδικάσει ή όχι;

Δεν θέλω να κάνω το συνήγορο κανενός μα θαρρώ ότι οι επιθέσεις κάποιου εναντίον οποιουδήποτε πρέπει να έχουν αιτία, επιχειρήματα, λόγο και ηθική.
Γιατί αλλιώς μας χρειάζεται όχι αυγολέμονο μα λεμονόκουπες και κλούβια αυγά !!!

Ρομπέν των Μονών

Αν ο δήμαρχος Λευκάδας νομιμοποίησε με τη μαρτυρία του, τη χρησικτησία της Ι. Μονής Φανερωμένης σε 150 και κάτι στρέμματα δάσους, που κατά δημοσιεύματα είναι επίμαχα, τότε πως δημοσίως διατείνεται ότι θα υπερασπιστεί, για το θέμα, τα συμφέροντα του δήμου; Θα αναιρέσει την υπογραφή του; Μα τότε με τι αξιοπιστία θα δημαρχεύει; Αν δεν την αναιρέσει, τι θα υπερασπιστεί και τι διεκδικήσει; Δύσκολοι καιροί…

18/11/2008

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

ΣΚΑΡΟΙ: ΑΣΥΔΟΣΙΑ & ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Σκάροι. Το ομηρικό Νήιον σύμφωνα με τον μεγάλο Γερμανό αρχαιολόγο Νταίρπφελντ (Dörpfeld). Το Caro κατά τον Ενετό Κορονέλι.
Το δάσος με το μοναδικό είδος βελανιδιάς (ρουπάκι), που αυτοφυώς αναπαράγεται, εκατοντάδες χρόνια τώρα και έγινε από νωρίς αντικείμενο έρευνας ξένων επιστημόνων όπως του Γερμανού Σπρένγκερ, ο οποίος έχει καταγράψει από το 1915 τη σπάνια χλωρίδα του δάσους.

Ετυμολογία

Για το όνομά του υπάρχουν διιστάμενες απόψεις. Άλλοι λένε πως το όνομα προήλθε από ένα χορτάρι, τους κάρους, που φύτρωνε εκεί. Το όνομα Σκάροι είναι αποτέλεσμα προσθήκης ενός ( σ ) στην αρχή, λόγω εκφοράς και συνίζησης.
Άλλοι ισχυρίζονται πως το όνομα προέρχεται από το σκαρ-ί του πλοίου, γιατί οι αιωνόβιες βελανιδιές που φύονται εκεί χρησιμοποιούνταν από πολύ παλιά για να κατασκευάζονται τα σκαριά των πλοίων.
Κάποιοι συνδέουν το όνομα με το ρήμα σκαρ-ίζω, που αναφέρεται στην τακτοποίηση των ζώων. Πολλοί αναφέρονται στη λέξη σκαρ-φαλώνω, που σημαίνει ανεβαίνω κατακόρυφα και τη συνδέουν με το απόκρημνο του βουνού από τη Νικιάνα.
Στην Κρήτη, λέω εγώ, υπάρχει ένα όρνιο, μοναδικό στο είδος του στην Ευρώπη που λέγεται Σκάρα. Λέτε να είναι τυχαία η ονομασία της;



Η Σκάρα (Gyps fulvus) ή όρνιο, είναι ένα χρήσιμο αρπακτικό πουλί. Ζει σε ομάδες στα ημιορεινά και ορεινά της Κρήτης. Τα όρνια περιπλανιούνται γύρω από τα στανοτόπια και τις ερημιές, τρώγοντας όσα ψοφίμια βρουν. Είναι η υγειονομική υπηρεσία της Υπαίθρου. Δεν αγγίζουν ποτέ ζώο αν δεν βεβαιωθούν ότι είναι νεκρό, πράγμα που συμβαίνει μόνο όταν δουν να μαζεύονται γύρω άλλα πτωματοφάγα ζώα. Η Σκάρα φτάνει σε μέγεθος 1.10 μέτρα, το άνοιγμα των φτερών του είναι γύρω στα 2.70 μέτρα και το βάρος του κυμαίνεται από 5-7 κιλά. Με το φτερό της παιζόταν (και παίζεται) το λαούτο.

Καταστροφή

Είναι προφανές ότι δεν κάνω ετυμολογία, δεν είμαι ειδικός άλλωστε. Ξεκινώ απλώς μαλακά και ήπια γιατί αν βγάλω την αγανάκτησή μου από την αρχή, δεν γνωρίζω που θα καταλήξω στο τέλος.
Τούτο το σπάνιο δάσος ζει και αναπτύσσεται επί αιώνες. Έχουν περπατήσει στα μονοπάτια του χιλιάδες άνθρωποι και έχουν βοσκήσει στα χορτάρια του εκατοντάδες χιλιάδες ζώα, άγρια και ήμερα. Διατηρήθηκε αλώβητο.
Τα παλιά χρόνια, βεβαίως, οι κτηνοτρόφοι φρόντιζαν τα ζώα τους και έδιδαν πολύ προσοχή στη διατήρηση το δάσους. Βλέπεται κάτι τέτοιο αποτελούσε προϋπόθεση για την επιβίωσή τους. Τα ζώα βοσκούσαν συγκεκριμένες εποχές στο δάσος και φυσικά υπό παρακολούθηση. Δεν τα άφηναν στην τύχη τους, ανεξέλεγκτα, μόνο και μόνο για να έχουν να καταγράψουν κάποια κεφάλια για επιδοτήσεις.




Σήμερα ο δρόμος προς και από το βουνό είναι κλεισμένος, σε κάποια σημεία, με πρόχειρα αντιαισθητικά πορτόνια, σαν να πρόκειται περί ατομικής ιδιοκτησίας. Τα συρματοπλέγματα, σε πολλά σημεία του βουνού, θυμίζουν περιοχή συνόρων και καθιστούν απαγορευτική την πρόσβαση στο δάσος (οι νάρκες λείπουν…). Στην άλλοτε ιδιαίτερα όμορφη περιοχή "Μουσταφά", στην είσοδο του βουνού, αλλά και αλλού, έχουν στηθεί πρόχειρα μαντριά με κάθε λογής άχρηστα υλικά, ξύλα και τσίγκους. Γύρω από τα μαντριά και σε έκταση πολλών στρεμμάτων η περιοχή είναι "κρανίου τόπος", αφού τα διάφορα ανεξέλεγκτα ζώα (αγελάδες, γουρούνια, κατσίκια, πρόβατα) που ανήκουν σε τρεις, τέσσερις κτηνοτρόφους, κατατρώγουν τα πάντα. Ό,τι πάει να βλαστήσει τρώγεται αμέσως και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τον μηδενισμό της χλωρίδας. Το έδαφος έχει στην κυριολεξία ερημοποιηθεί από τη διάβρωση. Μόνο χαλίκια και πέτρες έχουν μείνει στο έδαφος που είναι αποψιλωμένο από χαμηλά φυτά και κάθε είδους βλάστηση με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία ακόμη και των μεγάλων δέντρων.
Στην ωραιότερη περιοχή, που υπάρχουν τα ρουπάκια, τα γουρούνια τρώνε τις ρίζες των δένδρων, αφού έχουν σκάψει το έδαφος. Δεν υπάρχει πλέον βλάστηση γιατί ότι φυτρώνει αμέσως τρώγεται και οι μάζες δεν ξεπερνούν τους πέντε πόντους! Είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχει αναγέννηση του δρυοδάσους, το οποίο οδηγείται στην καταστροφή και στην εξαφάνιση.


Ιδιοκτησιακό καθεστώς


Στην περιοχή υπάρχουν δημόσιες και ιδιωτικές εκτάσεις. Τρεις με τέσσερις κτηνοτρόφοι βόσκουν εκεί τα ζώα τους, με τα αποτελέσματα που παραπάνω αναφέρω, χωρίς αδειοδότηση, χωρίς στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Ένας από τους κτηνοτρόφους μάλιστα, δημοσίως, ανέμισε, χωρίς ποτέ να το επιδώσει, ένα έγγραφο, του Υπουργείου Γεωργίας, λέγοντας ότι πρόκειται για παραχώρηση έκτασης 3.500 στρεμμάτων, για βόσκηση!
Για την προστασία του δάσους, την ευθύνη έχουν, η Δ/νση Δασών, η Διοίκηση Αγροφυλακής, η Νομαρχία μέσω των υπηρεσιών της και φυσικά ο Δήμος.

Για την αδειοδότηση των κτηνοτροφικών μονάδων, την ευθύνη έχουν, ο Δήμος (παραχώρηση δικαιώματος βοσκής), η Δ/νση Δασών, η Νομαρχία μέσω των υπηρεσιών της, που είναι η Δ/νση Υγείας, η Δ/νση Αγροτικής Ανάπτυξης και το Τμήμα Περιβάλλοντος.
Τη νομή της δασικής περιοχής την έχει ο Δήμος και τη διαχειρίζεται ως βοσκότοπο, όπως άλλωστε γίνεται σε όλες τις δασικές περιοχές (βοσκοτόπους) της επικράτειας (άρθρο 103 του Ν.Δ. 86/69 και άρθρο 5 του Ν.1734/87).
Ο Δήμος, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, καθορίζει τις βοσκήσιμες εκτάσεις, και τις διαθέτει στους κτηνοτρόφους της περιοχής, έναντι δικαιώματος. Το δικαίωμα αυτό (δικαίωμα βοσκής), επιβάλλεται κατά κεφαλή ζώου και το ύψος του ορίζεται από το νόμο. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται κάθε χρόνο.
«Λογικές»
Η ευρύτερη περιοχή αλλά και το δάσος, παρά τους τόσους εμπλεκομένους φορείς, δεν προστατεύονται από καμιά συνθήκη, κανένα νόμο και καμιά απόφαση οπουδήποτε οργάνου, τοπικού, περιφερειακού, κεντρικού. Μια σπάνια περιοχή για τον νομό και τον τόπο που, όπως οι περισσότερες αφήνεται έρμαιο στις διαθέσεις των, όποιων, εκμεταλλευτών της, μικρών ή μεγάλων, σοβαρών ή αστείων, ευαίσθητων ή αναίσθητων.




Είναι η λογική που κυριαρχεί διαχρονικά σε τούτο τον τόπο και που υπαγορεύει η πελατειακή ανάγκη των κυβερνήσεων. Δεν κάνουμε δασολόγιο, δεν συντάσσουμε δασικούς χάρτες, δεν καθορίζουμε την περιουσία του δημοσίου, γιατί θέλουμε να έχουμε «άσσους» στο μανίκι μας, να παίζουμε πολιτικά παιχνίδια με «όμηρους» τους πολίτες και να αναγνωρίζουμε, άμα λάχει και άμα μας συμφέρει, τα πάσης φύσεως «χρυσόβουλα» και «φιρμάνια».

Τα αρμόδια όργανα κοιμούνται τον «ύπνο του δικαίου», και ξυπνούν μόνο αν ενοχληθεί ο προστατευόμενός τους, όχι το δημόσιο συμφέρον, δημιουργώντας προβλήματα ή διώκοντας υπαλλήλους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, διότι τάχα «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις»!

Είναι η λογική που κυριαρχεί στα όργανα της Τ. Α. Δεν τα βάζουμε με τους πολίτες, χάνουμε ψήφους! Έτσι παρατηρούνται φαινόμενα καταπάτησης δημόσιας περιουσίας, στα βουνά και στις παραλίες, έτσι τα συρματοπλέγματα βγάζουν πόδια και περπατάνε (νύχτα κυρίως), έτσι - και με την ανοχή (να μην πω συνενοχή) κάποιων – κάποιοι βρίσκονται με περιουσίες που δεν τους ανήκουν και το παίζουν και «μάγκες» και «άμα λάχει να πούμε», με ξένες πλάτες.


Έγγραφα

Είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό, το με αριθ. Πρωτ.: 3067/3-10-2008 έγγραφο της Δ/νσης Δασών, σε ερώτημα της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ», το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων:
α) «…επειδή στην περιοχή μας δεν έχει καταρτισθεί Δασολόγιο, δεν είναι δυνατόν, τόσο στην περιοχή των Σκάρων, όσο και στην ευρύτερη περιοχή, να γνωρίζουμε, τι έκταση ανήκει στο Δημόσιο και ποιάς μορφής (δασική ή μη)...».
β) «…όσο για την παραχώρηση έκτασης 3500 στρεμμάτων από το Υπουργείο Γεωργίας σε ιδιώτη (κτηνοτρόφο), η Υπηρεσία μας δεν γνωρίζει…».


Σε ερώτηση της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ», με το αριθ. 12427/30-10-2008 έγγραφο, ο αρμόδιος υπάλληλος του δήμου Λευκάδας αναφέρει:

α) δεν έχουν καθοριστεί βοσκήσιμες εκτάσεις, στην περιοχή που αναφέρεστε.
β) δεν έχουν εκδοθεί αποφάσεις Δημοτικού Συμβουλίου, για παραχώρηση δικαιώματος βοσκής σε ιδιώτες από το Δήμο.
γ) στο Δήμο μας δεν υπάρχει έγγραφο του Υπουργείου Γεωργίας, σχετικό με παραχώρηση σε ιδιώτες ή άλλον, έκτασης 3500 στρ. για βόσκηση.
δ) δεν έχει ανατεθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο σε μελετητή, η σύνταξη μελέτης, σχετική με την προστασία και την αξιοποίηση της περιοχής των Σκάρων.
ε) ο Δήμος, στο χρονικό διάστημα από 1/1/2007 μέχρι σήμερα, δεν προχώρησε σε ενέργειες ρύθμισης του ζητήματος της βόσκησης, στην περιοχή των Σκάρων.


Στην απάντησή του, σε ερώτηση της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ», με το αριθ. 2345/23-10-2008 έγγραφο, ο αρμόδιος αντινομάρχης, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρει:
α) «…μετά από το 3348/22-7-2008 έγγραφο της Δ/νσης Π.Χ.Π. Τμήμα Περιβάλλοντος, ενημερώθηκαν εγγράφως οι άμεσα εμπλεκόμενοι (κτηνοτρόφοι) για την έκδοση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας πτηνο-κτηνοτροφικής εγκατάστασης. (έγγραφο Δ/νσης Υγείας Πρόνοιας με αριθ. 2194 και 2387/ 15-10-2008…)».
β) «…Δεν έχουμε επιβεβαιώσει την ύπαρξη του εγγράφου που επικαλείται ο κτηνοτρόφος …» (περί παραχώρησης 3.500).
γ) «…οι υπηρεσίες της Ν.Α. Λευκάδας, δεν έχουν εκδώσει παραστατικό, από το οποίο να προκύπτει ότι το Υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης, έχει παραχωρήσει κάποια έκταση για βόσκηση σε κτηνοτρόφο…».


Στο Δημοτικό Συμβούλιο

Τόσες υπηρεσίες εμπλέκονται στη διαχείριση και στην προστασία της σπάνιας σε χλωρίδα και πανέμορφης αυτής περιοχής. ΚΑΜΙΑ δεν στάθηκε τόσα χρόνια στο ύψος των περιστάσεων! ΚΑΝΕΙΣ, ΑΡΜΟΔΙΟΣ, ΤΌΣΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ !
Χρειάστηκε η δραστική παρέμβαση του Πολιτιστικού Συλλόγου Νικιάνας ( μπράβο στα μέλη του) και η κινητοποίηση της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ», για να αρχίσει κάτι να κινείται. (Δεν ξεχνώ τους άλλους, γράφω για τις βασικές ενέργειες).

Στο δημοτικό Συμβούλιο του δήμου Λευκάδας, με πρωτοβουλία της δημοτικής κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ» συζητήθηκε το θέμα στις 5/11/2008. Την εισήγηση έκανε ο Κώστας Δρακονταειδής.
Ο κ, Δήμαρχος εκ μέρους της πλειοψηφίας παραδέχθηκε το πρόβλημα, αλλά δεν εξήγησε πειστικά, γιατί όλο το διάστημα που ασκεί εξουσία, δεν έκανε καμιά προσπάθεια για να δοθεί κάποια λύση.
Η παράταξη του κ. Κ. Βλάχου, επίσης παραδέχθηκε το πρόβλημα. Στο Δημοτικό Συμβούλιο όμως έδειξε μια δυσκολία στο να πάρει ξεκάθαρη θέση για την ανάγκη προστασίας της περιοχής. Τα «ναι μεν αλλά», σε ένα θέμα τόσο ξεκάθαρο, δείχνουν πίεση και φόβο, ισορροπία σε δυο βάρκες, τη μπάλα πλάγιο άουτ για καθυστέρηση… Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ όμως (όσο αγαθές προθέσεις και να κρύβει πίσω της) ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ !

Τελικά η εισήγηση ψηφίστηκε ομόφωνα με κάποιες προσθήκες

Δια ταύτα

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ» (www. Oloigiatilefkada.gr) τις προτάσεις, με τις οποίες συμφωνώ ούτως ή άλλως (είναι προϊόν συλλογικής επεξεργασίας), που κατετέθησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο.

1. Να εφαρμοσθεί αυστηρά ο νόμος, που αφορά στη βόσκηση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παρθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένου και του Δήμου, οι αντίστοιχες αποφάσεις.
2. Με πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής και σε διάστημα 10 ημερών, να συγκληθεί σύσκεψη όλων των εμπλεκομένων υπηρεσιών (Περιφερειακών, Νομαρχιακών, Δημοτικών). Σκοπός της σύσκεψης, θα είναι η επιτάχυνση των διαδικασιών.
3. Να ληφθεί κάθε μέτρο που αφορά στην προστασία του δάσους, χωρίς «εκπτώσεις».
4. Να αποκατασταθεί με κάθε τρόπο, η ελεύθερη πρόσβαση των περιπατητών στην περιοχή.
5. Να ανατεθεί άμεσα (σε επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο), μελέτη προστασίας και αξιοποίησης της περιοχής των Σκάρων, στα πλαίσια ενός γενικότερου σχεδιασμού, που θα περιλαμβάνει και την ευρύτερη περιοχή Αλεξάνδρου - Κολυβάτων.
Στόχος της μελέτης, πρέπει να είναι η προστασία των φυσικών και ιστορικών μνημείων της περιοχής, καθώς και η αξιοποίηση της με την υποστήριξη δράσεων που θα προωθούν εναλλακτικές μορφές τουρισμού.
Το έργο αφορά ήπιες, το τονίζουμε ξανά, ΗΠΙΕΣ παρεμβάσεις.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εξής:
Α. Συντήρηση και ανάδειξη μονοπατιών με διαπλατύνσεις και καθαρισμούς, επίστρωση του εδάφους με πέτρα, και κατασκευή ξύλινων σκαλοπατιών σε δύσβατα σημεία.
Β. Αποκατάσταση ξερολιθιών και συντήρηση των αναβαθμίδων.
Γ. Καθορισμός περιπατητικών διαδρομών και μονοπατιών.
Δ. Τοποθέτηση ξύλινων ενημερωτικών πινακίδων και κατασκευή έργων πυρόσβεσης.
Ε. Κατασκευή θέσεων ανάπαυσης, τοποθέτηση τραπεζόπαγκων, ξύλινων κιγκλιδωμάτων και κατασκευή πέτρινων βρυσών.
Στ. Φύτευση νέων δενδρυλλίων και λιθοδομών για την προστασία των δένδρων από τη διάβρωση.

12/11/2008

Υ.Γ. Πολλά στοιχεία για τους Σκάρους θα βρείτε στη διεύθυνση http://nikiana.wordpress.com

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Όρνιο (Gyps fulvus) Άλλες κοινές ονομασίες: Καναβός, Σκάρα, Γύπας, Θράσα




Μεγάλο και βαρύ αρπακτικό με άνοιγμα φτερούγων 260 εκ και μήκος σώματος 97-104 εκ. Όταν κουρνιάζει διακρίνεται χαρακτηριστικά το γυμνό από φτερά κεφάλι του με το κολάρο από λογχοειδή κοντά φτερά στη βάση του λαιμού. Τα φτερά του κολάρου είναι αυτά από τα οποία διακρίνεται κυρίως αν το πουλί είναι ενήλικο (με άσπρα κοντά φτερά) ή νεαρό (με καφέ μακριά φτερά). Υπάρχουν όμως κι άλλες διαφορές ανάμεσα στις ηλικίες. Το ενήλικο έχει ασπρογκρίζο κεφάλι και λαιμό, καφέ ως ασπρογκρίζο φτέρωμα, άσπρο-κίτρινο ράμφος, καφέ-κιτρίνη ίριδα. Το νεαρό πουλί έχει λευκό κεφάλι και λαιμό, κανελί φτέρωμα, μακρύτερα δάχτυλα στις άκρες των φτερούγων, μολυβί ράμφος, και καφέ ίριδα.




Κατά την πτήση του, το Όρνιο διακρίνεται κυρίως από την κοντή ουρά και τις φαρδιές φτερούγες του. Συνήθως τα Όρνια γυροπετούν σε μεγάλους, αργούς κύκλους, εκμεταλλευόμενα τα θερμά ανοδικά ρεύματα αέρα, ώστε να κερδίσουν ύψος και κατόπιν πλανάρουν με ακίνητες φτερούγες (παθητική πτήση) διασχίζοντας έτσι μεγάλες αποστάσεις.





Το Όρνιο τρέφεται με ψοφίμια κτηνοτροφικών ζώων μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους. Προτιμά κυρίως τα μαλακά μέρη των νεκρών ζώων, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση στα εντόσθια.
Τα όρνια περιπλανούνται γύρω από τα στανοτόπια και τις ερημιές, τρώγοντας όσα ψοφίμια βρουν. Είναι η υγειονομική υπηρεσία της Υπαίθρου. Δεν αγγίζει ποτέ ζώο αν δεν βεβαιωθεί ότι είναι νεκρό, πράγμα που συμβαίνει μόνο όταν δει να μαζεύονται γύρω άλλα πτωματοφάγα ζώα.
Το ράμφος του έχει μήκος όσο και το κεφάλι και στην άκρη είναι γαμψό. Ο λαιμός του είναι γυμνός (για να χώνει το κεφάλι του στα πτώματα χωρίς να λερώνεται). Τα πόδια του είναι δυνατά, με δάχτυλα που καταλήγουν σε πλατιά και κοντά νύχια, αντίθετα με τα μακριά και γαμψά νύχια των άλλων αρπακτικών πτηνών. Η διαμόρφωση αυτή των νυχιών του εξασφαλίζει άνετο βάδισμα στο έδαφος. Έχει πολύ δυνατή όραση που τον βοηθά να επισημαίνει την τροφή του καθώς πετά σε μεγάλο ύψος.

Η οξεία του όραση, οι πτητικές του συνήθειες και κυρίως η αγελαία του συμπεριφορά το βοηθούν να εντοπίζει τα πτώματα πριν τη σήψη, γεγονός ιδιαίτερα ωφέλιμο σε θερμά κλίματα όπου τα νεκρά ζώα αποτελούν εστίες μόλυνσης. Μία ομάδα από 60-80 Όρνια μπορεί να καταναλώσει ένα κουφάρι προβάτου μέσα σε πέντε με 10 λεπτά ή ένα μεγάλο οπληφόρο (αγελάδα, άλογο κλπ.) σε τρεις με τέσσερις ώρες. O χώρος αναζήτησης τροφής εκτείνεται συνήθως σε ακτίνα 30-40 χλμ, αλλά μπορεί να φθάσει και μέχρι τα 200-300 χλμ.
Τέλη Φεβρουαρίου αρχές Μαρτίου το θηλυκό γεννά 1 παχυκέλυφος αυγό, (ψηλά στους γκρεμούς μέσα στις βραχοσπηλιές που τις στρώνει με ξερόκλαδα και φρύγανα) που το κλωσούν και οι δύο γονείς εναλλάξ. . Η εκκόλαψη διαρκεί 55 ημέρες. Ο νεοσσός έχει πυκνό, λευκό φτέρωμα αλλά δεν μπορεί να πετάξει πριν περάσουν 4 μήνες. Στο διάστημα αυτό οι γονείς εξασφαλίζουν την διατροφή του με πολτό που ετοιμάζουν στον πρόλοβο τους.

Σημαντικότερη απειλή για το Όρνιο θεωρείται η εγκατάλειψη της νομαδικής κτηνοτροφίας αφού αυτό σημαίνει ότι μειώθηκαν και τα πτώματα των αιγοπροβάτων που αποτελούσαν τροφή του είδους. Αλλες απειλές για το Όρνιο είναι το παράνομο κυνήγι και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Αυτή η οικονομική κρίση είναι κυρίως πολιτική

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα (Francis Fukuyama) σε άρθρο του στο «American Interest», αντικρίζοντας το θλιβερό θέαμα της αμερικανικής πολιτικής και της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ψευδο – «παγκοσμιοποίησης», έφθασε να ομολογήσει ότι διέπραξε σφάλμα όταν, τo 1992, έγραφε το πολυσυζητημένο βιβλίο του «Το τέλος της Ιστορίας».
Ο κόσμος έλεγε στο βιβλίο του , «το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», συνέκλινε στο δυτικό μοντέλο του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Αναφερόταν στη σύγκρουση μεταξύ ιδεολογιών, έχοντας στο μυαλό του τη σύγκρουση μεταξύ φιλελευθερισμού - μαρξισμού και τον «ψυχρό πόλεμο».
Αν ο προφήτης του «μονόδρομου» καταλήγει σήμερα σε ένα τέτοιο δραματικό αυτομαστίγωμα, κάτι δεν πάει καθόλου καλά στο κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα.
«Σοκαρισμένος», δήλωσε ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Άλαν Γκρίνσπαν, για την κατάσταση που επικρατεί στις αγορές και για το εύρος που έχει λάβει το φαινόμενο της κρίσης, την οποία αποκάλεσε «τσουνάμι του χρηματοπιστωτικού συστήματος» που συμβαίνει μια φορά στα εκατό χρόνια.
Ο κ. Γκρίνσπαν δήλωσε, στην κοινοβουλευτική Επιτροπή, ότι ήταν «εν μέρει κακή απόφαση να θεωρήσει ότι το ενδιαφέρον των τραπεζών για την δική τους ευημερία θα ήταν αρκετό για να τις κάνει να προστατεύσουν τους καταθέτες και την αξία των μετοχών τους».

Το τραγικό είναι πως ο κ. Γκρίνσπαν είναι συγκλονισμένος από την κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεν είναι συγκλονισμένος από τη φτώχεια, την πείνα, την ανεργία , τη θνησιμότητα στον πλανήτη. Ο κ. Γκρίνσπαν δεν είναι συγκλονισμένος που 9.600.000 οικογένειες ( ποσοστό 28% ) στις ΗΠΑ ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας!!!

Η κρίση είναι πολιτική

Ως συνήθως οι "μονόδρομοι" καταλήγουν σε αδιέξοδα. Οι παλιές "καλές μέρες" του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού ανήκουν στο παρελθόν και μάλλον οριστικά.
Είναι παταγώδης η αποτυχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των επιστημονικοθεωρητικών παραδοχών της.
Ο «μεταλλαγμένος» λόγος που αρθρώνουν τα μέλη των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων έχουν σαν αποκλειστικό στόχο να αθωώσουν την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.
Αυτοί που αποφάσιζαν την αυτό - ρύθμιση των αγορών, δηλαδή η πολιτική τάξη, αντί να αναλάβει τις ευθύνες της, προσπαθεί να τις φορτώσει αλλού, να ενοχοποιήσει κάποιους «κακούς διαχειριστές».
Η δράση όμως των όποιων διαχειριστών καθορίστηκε με πολιτικές αποφάσεις.
Οι πολιτικοί, με τη βοήθεια της οικονομικής ολιγαρχίας, δημιούργησαν ένα κανονιστικό πλαίσιο, χωρίς κανόνες και χωρίς καμία δικλίδα ασφαλείας για τη λειτουργία του συστήματος !
Η αυτό -ρύθμιση των αγορών δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας της πολιτικής με τη διαπλοκή, το παρασκήνιο και τη διαφθορά.

Υπόλογοι στους πολίτες είναι οι πολιτικοί και όχι οι διαχειριστές και τα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών.
Το πρόβλημα είναι κατεξοχήν πολιτικό και ως τέτοιο χρειάζεται πολιτική αντιμετώπιση.
Το οικονομικό πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο όταν τεθεί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα υπό τον έλεγχο της κοινωνίας. Ο πολίτης πρέπει να έχει θεσμικό ρόλο και δικαίωμα να ελέγχει τους φορείς της εξουσίας. Να τους ελέγχει και για την ορθότητα της πολιτικής τους και για το σύννομο των πράξεών τους. Η θεσμική αναγνώριση του πολίτη ως εντολέα θα αλλάξει δραματικά τη σχέση της κοινωνίας με την πολιτική και την οικονομία.

Ο «θάνατος του εμποράκου»

Η Ελληνική διάσταση της κρίσης έχει τη βάση της στην εξάντληση της δυναμικής ενός μοντέλου ανάπτυξης που στηρίχθηκε στις ιδιωτικοποιήσεις και την απορρύθμιση των αγορών, στον υπερδανεισμό, την άνιση κατανομή των εισοδημάτων, την οικονομική μεγέθυνση σε βάρος του περιβάλλοντος. Έχουμε μπει έτσι, σε ένα νέο ιστορικό πολιτικό κύκλο που χαρακτηρίζεται από την απονομιμοποίηση του νεοφιλελευθερισμού, την ηθική και πολιτική απαξίωση του δικομματισμού, τον κίνδυνο μακροχρόνιας υποχώρησης των ρυθμών ανάπτυξης, αύξησης της ανεργίας και του πληθωρισμού, παρατεταμένης έντασης της εσωτερικής και της διεθνούς αστάθειας και αβεβαιότητας.
Το εμπόριο θα είναι ένα από τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Όλες οι ενδείξεις και οι εκτιμήσεις των ανθρώπων των αγορών συνηγορούν στο ότι έρχονται απολύσεις και «λουκέτα». Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας, τότε στις μικρές επιχειρήσεις με τέσσερις εργαζόμενους, οι δύο είναι υπό απόλυση!
Ο λόγος είναι ότι οι μικρές εμπορικές επιχειρήσεις, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα, μετά τον έντονο ανταγωνισμό που δέχονταν από τις μεγάλες πολυεθνικές αλυσίδες, μετά την αύξηση του λειτουργικού κόστους (καύσιμα, τιμολόγια ΔΕΚΟ κ.λ.π.), τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν τη μείωση της ζήτησης και την κλειστή πόρτα των τραπεζών. Οι τράπεζες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κλείνουν την πόρτα στις μικρές επιχειρήσεις.
Στην Ελλάδα το εμπόριο ( χονδρικό και λιανικό ) κατέχει μερίδιο 14,3% του συνόλου της ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας παραγωγής, ενώ στο λιανεμπόριο απασχολείται περίπου το 17% του συνόλου των εργαζομένων της χώρας με ένα μεγάλο ποσοστό αυτών να πρόκειται για αυτοπασχολούμενους.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο, καθώς και στους κλάδους επισκευής οχημάτων και οικιακών συσκευών, οι απασχολούμενοι ανέρχονταν το 2007 συνολικά σε 800.622 άτομα. Από αυτά οι 95.555 είναι εργοδότες, οι 221.215 αυτοπασχολούμενοι, οι 419.594 μισθωτοί και οι 64.257 βοηθοί (άτομα που εργάζονται από την οικογένεια του εργοδότη). Αν αναλογισθεί κανείς ότι μία στις τέσσερις επιχειρήσεις στην Ελλάδα ιδρύεται από ανάγκη λόγω έλλειψης δυνατοτήτων άλλης ικανοποιητικής απασχόλησης, τότε ένα μεγάλο ποσοστό απασχολουμένων στο εμπόριο κινδυνεύει να αντιμετωπίσει το φάσμα της ανεργίας για δεύτερη και ίσως και για τρίτη φορά στη ζωή του.

60.000 άνεργοι

Το μέγεθος της κρίσης που θα εμφανιστεί τους πρώτους μήνες του 2009 θα εξαρτηθεί από το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ:
Αν ο ρυθμός ανάπτυξης περιοριστεί στο 2% η αύξηση της ανεργίας θα αντιστοιχεί σε 40.000 θέσεις εργασίας. Αν πέσει στο 1% η απώλεια θέσεων εργασίας θα φθάσει τις 80.000 θέσεις, ενώ μια μέση και ήπια πρόβλεψη κάνει λόγο για τουλάχιστον 50.000 - 60.000 θέσεις εργασίας.
Η κυβερνητική επιτροπή αποφάσισε ότι θα χορηγήσει ψίχουλα σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Την ίδια στιγμή το υπουργείο Απασχόλησης, κάνει προσπάθεια να μεταφέρει τα επιδόματα ανεργίας στις επιχειρήσεις με αντάλλαγμα την προσωρινή απασχόληση ανέργων. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να αντιμετωπίσει το κύμα απολύσεων που ήδη εξαγγέλλεται στην οικοδομή, το λιανικό εμπόριο, τον τουρισμό και αλλού ανακυκλώνοντας ουσιαστικά την ανεργία. Θα χρησιμοποιήσει δηλαδή τα ίδια εργαλεία για να μειώσει και πάλι, σε στατιστικό και μόνο επίπεδο, το ποσοστό της ανεργίας.

Πλειστηριασμοί

Οι ληστρικές πρακτικές των τραπεζών, η αύξηση των επιτοκίων και η καλπάζουσα ακρίβεια, έχουν διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια ένα εφιαλτικό σκηνικό για χιλιάδες οικογένειες της χώρας, με τον αριθμό καθημερινά να αυξάνεται. Πολλοί είναι οι Έλληνες πολίτες που οδηγούνται καθημερινά στην απογοήτευση λόγω των πλειστηριασμών. Στην οδό Αρμοδίου στο κέντρο της πρωτεύουσας το φαινόμενο των πλειστηριασμών έχει πάρει πια τη μορφή επιδημίας με τις τράπεζες να μη διστάζουν να διεκδικούν την πρώτη κατοικία ανθρώπων για ασήμαντα χρέη.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Προστασίας Πολιτών Καταναλωτών- Δανειοληπτών για το 1ο δίμηνο του 2008 μόνο στο Ειρηνοδικείο Αθηνών οι αιτήσεις πλειστηριασμών ξεπέρασαν τις 5.000, το 2007 έφτασαν τις 40.000 (πανελλαδικά 100.000), το 2006 πάνω από 30.000, το 2005 29.000 και το 2004 άγγιξαν τις 15.000.
Οι παραπάνω αριθμοί δείχνουν για ακόμη μία φορά πόσο αναγκαία είναι επιτέλους η ύπαρξη δημόσιας στεγαστικής τράπεζας και όχι η υπαγωγή του δικαιώματος στην κατοικία στην τραπεζική κερδοσκοπία.

Επιμύθιον

Η στενά αμυντική τακτική καθηλώνει τους εργαζόμενους σε μια λογική διαχείρισης του κόστους της κρίσης. Δεν έχουν ουσιαστική παρέμβαση στο σκέλος της αναδιάρθρωσης και στους αγώνες που αφορούν στη διαμόρφωση του μέλλοντος., Η διαπραγματευτική τους θέση είναι εξαιρετικά δύσκολη, σε περιόδους μεγάλων και παρατεταμένων κρίσεων.
Για να έχουν αποτέλεσμα οι κοινωνικές αντιστάσεις, πρέπει να στηρίζονται από ένα πολιτικό σχέδιο και να εντάσσονται σ' αυτό, ώστε να αποκτούν πολιτική δυναμική και προοπτική.
Η απάντηση στην κρίση πρέπει, συνεπώς, να είναι πολιτική. Μια πολιτική όμως που στηρίζει και στηρίζεται στη δύναμη των κινημάτων. Μια πολιτική που συνδέει τις άμεσες ανάγκες των εργαζομένων με βαθύτερους μετασχηματισμούς και τη σοσιαλιστική προοπτική.
Μια προοπτική που δεν είναι ούτε ένας παραλλαγμένος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, ούτε ένας κρατικός καπιταλισμός που με άλλα μέσα θα υπηρετεί τους ίδιους ταξικούς σκοπούς.

Μόνο ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και αναδιανομής με κοινωνικό στόχο την πλήρη απασχόληση και την κοινωνική δικαιοσύνη, μπορεί να διώξει την ανασφάλεια και τον φόβο από τους ανθρώπους, και να ανοίξει τον δρόμο σε νέες αισιόδοξες προοπτικές.
4/11/2008

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Μαθητικές παρελάσεις

Ιστορικά

Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Οι ρίζες της φθάνουν στον προπροηγούμενο αιώνα.

«Μετά την δοξολογίαν τα παρατεταγμένα σώματα παρήλασαν με την μουσικήν επικεφαλής δια της οδού Σταδίου. Ιδιαιτέραν αίσθησιν έκαμεν η πρώτην φοράν εφέτος γενομένη παρέλασις των μαθητών των νομαρχιακών σχολείων Αττικής κατά τετράδες βαινόντων με την ελληνικήν σημαίαν εμπρός. Οι μικροί μαθητές με κανονικότατον βάδισμα (…) έψαλλον πατριωτικά άσματα μεταδίδοντα παντού την συγκίνησιν και τον ενθουσιασμόν. Η παρέλασις εκείνη των χιλίων παιδίων έδωκε μίαν εξαιρετικήν ζωήν εις την εορτήν (…) Εύγε εις τον έχοντα την ωραίαν ιδέαν κ. Μιχαλόπουλον επιθεωρητήν των σχολείων.»«ΕΜΠΡΟΣ» 26 Μαρτίου 1899

Στην Κέρκυρα οι μαθηταί όλων των σχολείων προσήλθον το πρωί εις την δοξολογίαν, ενώ την νύκτα εγένετο λαμπρά παρέλασις προ των Ανακτόρων και δια των κεντρικοτέρων οδών, των στρατιωτικών λαμπαδηφορούντων, των δε μαθητών του Γυμνασίου μετά ανηρτημένων ενετικών φανών τη συνοδεία της μουσικής Ρομποτή έψαλλον το εμπνευσμένο εμβατήριο Ήπειρος »

Από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» 26/3/1914

«Προ του Σταδίου είχε παραταχθή τάγμα του 1ου Συντάγματος και άνδρες της αστυνομίας πόλεων (…) Άλλα στρατιωτικά τμήματα είχον παραταχθή επί των μικρών οδών των αγουσών εις το Στάδιον (…) Μέχρι τις 10:30 είχε τελειώση η προσέλευσις των σχολείων, των προσκόπων, των μαθητριών, των Λυκείων, κτλ». Μετά την προσέλευση των επισήμων σχηματίστηκε εκκλησιαστική πομπή και τελέστηκε η δοξολογία. Ακολούθησε χορός. «Μετά τον χορόν επρόκειτο να παρελάσουν ενώπιον των επισήμων τα σχολεία (…) Το πλήθος που είχε συρρεύσει εντός του στίβου καθίστα αδύνατον την παρέλασιν».
«ΕΜΠΡΟΣ» 26 Μαρτίου 1926



Στα χνάρια του Ντούτσε και του Φύρερ


Για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό, ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το Μάρτιο της χρονιάς αυτής παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά.

«Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, αι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί …».«Έθνος» 25.3.36

Ακολούθησε το στράτευμα. Ήταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα. Λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας προέβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας και έδινε ιδιαίτερο βάρος στις «γυμναστικές επιδείξεις», στις «παρατάξεις», στις «παρελάσεις» και στις «λαμπαδηφορίες». Η ελληνική μίμηση δεν έφτασε βέβαια την εφιαλτική επιβλητικότητα των γιορτών που οργάνωνε ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ , αλλά ακολουθούσε πιστά τη συνταγή τους. Στο διάστημα αυτό, η προσοχή δόθηκε κυρίως στην οργάνωση της ΕΟΝ, και δια μέσου αυτής επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.
Ο ίδιος ο Μεταξάς σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938:

«Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα ! - Χθες στο πεδίον του Άρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Έργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ « Ι. Μεταξά » Πατρών ! (...) - Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Όλοι ντυμένοι! Περίπου 12 -14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!»

Σε μια από τις δεκάδες παρελάσεις μαθητών - φαλαγγιτών που οργάνωσε η 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Μεταξάς απευθύνθηκε προς τον Γεώργιο Γλίξμπουργκ: « - Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε.» Ο Βασιλιάς θυμόταν το μάθημά του. Και στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1941 συνεχάρη με ημερήσια διαταγή του την ΕΟΝ, η οποία « με πλήρη συνείδησιν της μεγάλης ημέρας, παρήλασεν ενώπιόν μου εις αρτίους σχηματισμούς και παρετάχθη κατά την δοξολογίαν με υπερηφάνειαν και κατανόησιν (...) Δια της τοιαύτης εμφανίσεώς της, ελάμπρυνε την ημέραν της Εθνικής μας Εορτής, αναπληρώσασα τον Στρατόν μας, όστις γενναίως μάχεται δια την τιμήν και Ελευθερίαν της Πατρίδος.»(Ελευθεροτυπία, 29/10/1995)

Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε απόλυτα με τη στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών θεωρήθηκε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Η εμφυλιοπολεμική περίοδος δεν βελτίωσε φυσικά τις συνθήκες. Η δικτατορία δε χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο απ' το να κοντύνει λίγο τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. Ήδη στην πρώτη παρέλαση της επταετίας, ο τότε «αντιπρόεδρος» Σπαντιδάκης δήλωνε πολύ ευχαριστημένος:
«Είμαι απολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστενισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα.»

(Ελευθεροτυπία, 29/10/1995)

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα «δημοκρατικά ήθη».

Η πρώτη αντίδραση


Το θέμα της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων, ως αναχρονιστικού θεσμού, τέθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980.
«Άξια για κάθε έπαινο η πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας να θέσει τέρμα στις παρελάσεις των μαθητών. Το ολοκληρωτικής νοοτροπίας έθιμο της στρατιωτικοποίησης των νέων, ακόμα και των εξάχρονων παιδιών, με τη «ζύγιση» και τη «στοίχιση», με την «κεφαλή δεξιά», με την απόδοση τιμών στον υπουργό, στο νομάρχη ή στο δεσπότη, δεν συναντάται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Όχι πάντως στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Γιατί καλλιεργεί στη νέα γενιά ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας, τέτοια που ελάχιστα συμβάλλει στη διαμόρφωση ελεύθερων κι ανεξάρτητων συνειδήσεων.»
Εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» Φεβρουάριος 1984
Ο τότε υπουργός Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης όμως έσπευσε να διαψεύσει την είδηση, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ούτε απόφαση ούτε καν παρόμοια σκέψη δεν υπήρχε.

ΟΧΙ στις μαθητικές παρελάσεις

Το «έθιμο» των παρελάσεων προκαλεί συζητήσεις αρκετά χρόνια πια. Συζητήσεις που ξεκίνησαν από τις αντιδράσεις των «υπερπατριωτών», επειδή η σημαία «ξεπέφτει» στα χέρια αριστούχων αλλοδαπών μαθητών, αλλά και το ζήτημα της σημασίας των παρελάσεων αυτών καθαυτών. Κατά τη γνώμη μου αποτελούν εκδηλώσεις μιας αναχρονιστικής αντίληψης και βρίσκονται πολύ μακριά από τις σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις σχετικά με τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού. Πρέπει να καταργηθούν.

Είναι φανερό ότι το ελληνικό σχολείο παραμένει παγιδευμένο στην εθνικιστική μυθολογία του 19ου αιώνα, δηλαδή στους εθνικούς μύθους που νομιμοποιούν τη διεκδίκηση εδαφών και προετοιμάζουν τους επεκτατικούς πολέμους. Τα σχολικά βιβλία προβάλλουν την έννοια της εθνικής ταυτότητας. Μιας ταυτότητας η οποία βασίζεται στην απαξίωση των άλλων πολιτισμών και λαών, ιδιαίτερα των γειτονικών. Είναι φανερό ότι με τον τρόπο αυτό δεν αναπτύσσεται μια κουλτούρα αποδοχής του διαφορετικού. Δεν είναι δυνατό να γεφυρωθεί ο εθνικισμός άλλων εποχών με τις δημοκρατικές απαιτήσεις της ένταξης των παιδιών μεταναστών στα σχολεία.
Οι μαθητικές παρελάσεις δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπογραμμίζουν την εθνικοθρησκευτική κατήχηση περασμένων αιώνων. Προωθούν διακρίσεις, αγελισμό και ομοιομορφία, μιλιταρισμό και στρατιωτικού τύπου ιεραρχία.

Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών είναι περίπου αδιανόητες στις περισσότερες χώρες του κόσμου, όπου ακόμα και οι στρατιωτικές παρελάσεις αποτελούν σπάνιο φαινόμενο.
Άλλοι τρόποι
Οι υπέρμαχοι της διατήρησης των παρελάσεων ισχυρίζονται ότι με αυτές καλλιεργείται η ιστορική μνήμη.
Υπάρχουν άλλοι, πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να καλλιεργηθεί στα παιδιά η ιστορική μνήμη. Υπάρχουν άλλοι τρόποι προκειμένου τα παιδιά να εμβαθύνουν στο νόημα των ιστορικών γεγονότων. Τέτοιοι είναι η οργάνωση εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων που δίνουν την ευκαιρία μιας πιο άμεσης και ολοκληρωμένης ιστορικής γνώσης και βοηθούν τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν τον πυρήνα των ιστορικών γεγονότων, μακριά από προκαταλήψεις και δογματισμούς. Ο βασικός στόχος είναι να κατανοήσουν οι μαθητές το πλαίσιο των αξιών που δικαιώνουν τους αγώνες για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Αυτό απαιτεί ένα διαφορετικό μάθημα Ιστορίας. Απαιτεί διαφορετική διδακτέα ύλη και όχι κοπτοραπτική πάνω σε παλιά διδακτικά βιβλία που είχαν συγγραφεί για διαφορετικές διδακτικές περιστάσεις. Η ιστορική ύλη που διδάσκεται είναι χωρίς ειρμό και λογική. Είναι κατά κανόνα ασυνεχής και ακατανόητη. Μια ματιά σε οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας θα σας πείσει για τα παραπάνω.

Τα προβλήματα ενισχύονται από τη στιγμή που η έμφαση στη μηχανική αποστήθιση εκμηδενίζει, ουσιαστικά, το μορφωτικό ρόλο του μαθήματος περιορίζοντάς το σε απλή προετοιμασία για τις σχολικές ή πανελλαδικές εξετάσεις.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια συνολική ανανέωση του μαθήματος της Ιστορίας τόσο στο περιεχόμενο όσο και στις διδακτικές μεθόδους. Το μάθημα πρέπει να επικεντρώνεται στην αναζήτηση της ιστορικής αιτιότητας και να αποσκοπεί στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και της ιστορικής συνείδησης των νέων.

28/10/2008

Υ.Γ. Η σχεδόν αστεία εικόνα των μαθητών στις παρελάσεις ενισχύει την άποψη για κατάργησή τους. Είναι πανθομολογούμενη η γελοιοποίηση του θεσμού, κυρίως στις μικρές πόλεις, ούτως ή άλλως από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του.
Αν στο κάτω - κάτω κάποιοι γονείς εννοούν να καμαρώνουν τα παιδιά τους σε παρελάσεις, αν ο καυγάς γίνεται για το(η) σημαιοφόρο και τους παραστάτες (πάλι δηλαδή για το ονόρε των γονιών), ε! ας παρελαύνουν οι τέτοιοι γονείς, να ησυχάσουμε οι υπόλοιποι! Ας αφήσουμε όμως όλοι ήσυχα τα παιδι